دانشنامه جامع بازی Death Stranding 2

یادت میاد توی قسمت اول چقدر عرق ریختیم؟ چقدر توی بارون‌های اسیدی (Timefall) که هر چیزی رو پیر می‌کردن، با یه نوزاد توی کپسول روی سینه‌مون دویدیم تا یه بسته پیتزا یا دارو رو به یه آدم تنها توی پناهگاه برسونیم؟ یادت میاد چقدر تلاش کردیم تا "آمریکا" (یا همون UCA) رو دوباره به هم وصل کنیم؟ خب، هیدئو کوجیما (Hideo Kojima)، اون نابغه‌ی عینکی و عشقِ سینما، برگشته تا بهمون بگه: «عجله نکنید! شاید این وصل کردنا اونقدرام که فکر می‌کردید کار خوبی نبوده.»

بازی Death Stranding 2: On The Beach (که ما بهش میگیم DS2) فقط یه دنباله نیست؛ یه جوابیه به اتفاقات دنیای واقعیه. کوجیما که انگار با بازی اولش همه‌گیری کرونا و قرنطینه جهانی رو پیش‌بینی کرده بود، حالا اومده تا داستانِ "بعد از وصل شدن" رو بگه. سم پورتر بریجز (Sam Porter Bridges) برگشته، ولی پیرتر، خسته‌تر و شاید پشیمون‌تر. اگه فکر می‌کردید حمل کردن جعبه‌ها عجیب‌ترین کار دنیاست، صبر کنید تا ببینید توی قسمت دوم قراره با گیتار الکتریکِ رعد و برق‌زن و کشتی‌های فضایی که از دل قیر میان بیرون چیکار کنیم. کمربندها رو ببندید که قراره دوباره بزنیم به دل جاده‌های ویران، ولی این بار قوانین بازی عوض شده.

جدول اطلاعات کلیدی

داستان: فراتر از گره‌ها

هشدار: اگه بازی اول رو تموم نکردی، این بخش ممکنه یه چیزایی رو لو بده!

داستان DS2 چندین سال بعد از پایان بازی اول اتفاق می‌افته. اون "آرامش نسبی" که سم و دوستانش فکر می‌کردن به دست آوردن، انگار دوام زیادی نداشته. توی تریلرهای بازی دیدیم که "سم" (Sam) موهاش سفید شده و حسابی گرد پیری روش نشسته. اون حالا سعی داره یه زندگی آروم داشته باشه و "لو" (Lou - همون نوزاد یا BB بازی اول) رو مثل بچه خودش بزرگ کنه.

اما توی دنیای کوجیما، آرامش یعنی "آرامش قبل از طوفان". یه گروه جدید و خطرناک ظهور کرده و انگار نیروهای "ساحل" (The Beach - دنیای بین مرگ و زندگی) دوباره فعال شدن. شخصیت "فرجایل" (Fragile) که توی بازی اول بدنش به خاطر بارون‌های زمانی پیر شده بود، حالا به طرز معجزه‌آسایی بدنش درمان شده و جوون به نظر می‌رسه. اون حالا رهبر یه سازمان جدید به اسم Drawbridge (پل متحرک) هست. شعار این گروه خیلی جالبه: «ما پل نمی‌سازیم که بمونه؛ ما پل می‌زنیم، عبور می‌کنیم و بعد پل رو جمع می‌کنیم تا دشمن نتونه دنبالمون بیاد.» این دقیقاً برعکس فلسفه بازی اوله که می‌خواست همه جا رو به هم بدوزه.

بزرگترین شوک داستانی تا الان؟ برگشتن شخصیت منفی محبوب، یعنی "هیگز" (Higgs). اون که فکر می‌کردیم توی ساحل گیر افتاده یا مرده، حالا با یه ظاهر عجیب و غریب (شبیه ترکیبی از جوکر و خواننده‌های متال) برگشته. اون یه ارتش از ربات‌های عجیب داره و به نظر می‌رسه دنبال انتقام و شاید یه هدف بزرگتره: نابودیِ همون اتصالی که سم با بدبختی ایجاد کرد.

تم اصلی داستان این بار حول محور این سوال می‌چرخه: «آیا ما باید به هم وصل می‌شدیم؟» کوجیما می‌خواد نشون بده که اتصال همیشه خوب نیست؛ گاهی وقتا اتصال باعث می‌شه ویروس‌ها، جنگ‌ها و نفرت سریع‌تر پخش بشن.

گیم‌پلی و مکانیک‌ها: تکامل یک کولبر

شاید با خودت بگی: «خب، قراره دوباره فقط راه بریم؟» جواب هم آره‌ست، هم نه. راه رفتن و مدیریت بار (Cargo Management) هنوزم هسته اصلیه، چون این امضای دث استرندینگه. اما همه چیز پیچیده‌تر و اکشن‌تر شده.

1. کشتی مژلان (DHV Magellan)

بزرگترین تغییر بازی، اضافه شدن یه پایگاه متحرک به اسم "مژلان" هست. این یه زیردریایی/کشتی هوایی غول‌پیکره که می‌تونه توی دریای "قیر" (Tar) شنا کنه و از دل زمین بیاد بیرون. برخلاف بازی اول که باید پایگاه‌های ثابت (Safe House) می‌ساختی، اینجا پایگاهت باهات میاد. تو می‌تونی ماموریت‌ها رو انتخاب کنی و مژلان تو رو به نزدیکی اون منطقه می‌بره.

2. تغییرات محیطی پویا (Dynamic Environment)

توی DS1 محیط‌ها ثابت بودن. کوه، کوه بود و رودخونه، رودخونه. اما توی DS2، محیط زنده‌ست و تغییر می‌کنه. سیل‌های عظیم، ریزش کوه، آتش‌سوزی‌های جنگلی و زلزله‌هایی که زمین رو تغییر می‌دن، بخشی از چالش‌های جدیدن. حالا دیگه فقط حفظ تعادل سم مهم نیست؛ باید حواست باشه که مسیری که داری می‌ری، یه دقیقه بعد زیر آب نره!

3. مبارزات اکشن‌تر

با برگشتن هیگز و ربات‌های سامورایی‌طورش، سیستم مبارزات (Combat) خیلی عمیق‌تر شده. سم حالا سلاح‌های بیشتری داره و حتی به نظر می‌رسه می‌تونه از محیط برای مبارزه استفاده کنه. هیگز رو دیدیم که با یه گیتار الکتریک که رعد و برق پرت می‌کنه می‌جنگه! (بله، درست خوندی، گیتار برقی!). این نشون میده فاز بازی از اون حالتِ صرفاً فرار کردن، به سمت درگیری‌های سینمایی‌تر رفته.

4. همراه عروسکی (The Puppet)

یکی از عجیب‌ترین مکانیک‌ها، یه همراه جدید برای سمه. یه عروسک خیمه‌شب‌بازیِ زنده (که شبیه کارگردان معروف "فاتح آکین" طراحی شده) که به کمر سم بسته میشه. این عروسک حرف می‌زنه، نصیحت می‌کنه و چون فیزیکش مثل عروسکه، موقع دویدن باحال تکون می‌خوره. کوجیما گفته این عروسک توی گیم‌پلی و داستان نقش خیلی مهمی داره و فقط جنبه تزئینی نداره.

دنیای بازی و شخصیت‌ها

کوجیما همیشه بهترین بازیگرها رو دور خودش جمع می‌کنه و DS2 هم یه لیست بازیگری در حد فیلم‌های اسکاری داره.

شخصیت‌های قدیمی با چهره جدید:

• سم پورتر بریجز (Norman Reedus): قهرمان خسته‌ی ما. موهای سفیدش نشون میده که فشار زندگی و اثرات "Timefall" روش تاثیر گذاشته. اون حالا یه پدره و انگیزه اصلیش محافظت از عزیزانشه، نه نجات آمریکا. نورمن ریداس توی مصاحبه‌هاش گفته که سم توی این بازی خیلی احساسی‌تر و آسیب‌پذیرتر شده.

• فرجایل (Léa Seydoux): اون دیگه اون دختر شکننده نیست. اون حالا یه فرمانده مقتدره که سیگار می‌کشه (البته شایدم پیپ الکترونیکی باشه!) و کشتی مژلان رو هدایت می‌کنه. لباس‌های اون و دست‌های مصنوعی که استفاده می‌کنه، نشون میده تکنولوژی توی این دنیا خیلی پیشرفت کرده.

• هیگز مانهن (Troy Baker): ویلن (Villain) جذاب داستان. تروی بیکر دوباره برگشته تا با صدای جادوییش به هیگز جون بده. هیگز حالا صورتش رو سفید کرده (مثل دلقک‌ها یا خواننده‌های راک دهه 80) و یه ماسک قرمز مرموز داره. اون دیوانه‌تر، خطرناک‌تر و البته بامزه‌تر شده.

چهره‌های جدید و مرموز:

• ال فانینگ (Elle Fanning): نقش tommorow در بازی متعلق به elle fanning هست. 

• شیوری کوتسونا (Shioli Kutsuna): بازیگر فیلم ددپول هم توی بازی هست. نقش اون هم هنوز مشخص نیست ولی توی تریلرها دیدیم که با فرجایل همکاری می‌کنه.

• جرج میلر (George Miller): کارگردان افسانه‌ای "مکس دیوانه" (Mad Max) هم توی بازی حضور افتخاری داره! (البته صداپیشه‌ش کس دیگه‌ای هست)، درست مثل گیرمو دل تورو در بازی اول. اون نقش یه پزشک یا دانشمند عجیب رو داره که بدنش ناقصه.

گرافیک و صدا: قدرت‌نمایی نسل نهم

بازی Death Stranding 2 داره از نسخه ارتقا یافته‌ی موتور Decima استفاده می‌کنه (همون موتوری که بازی Horizon Forbidden West باهاش ساخته شد).

• نورپردازی و اتمسفر: گرافیک بازی توی تریلرها فک‌براندازه. جزئیات پوست صورت بازیگرا، قطرات عرق، بافت لباس‌ها و انعکاس نور توی چشماشون به قدری طبیعیه که گاهی مرز بین فیلم و بازی گم میشه. کوجیما گفته از تکنیک‌های جدیدی برای رندر کردن نور و سایه استفاده کردن که فقط روی سخت‌افزار PS5 ممکنه.

• موسیقی: لودویگ فورسل دوباره سکان‌دار موسیقیه. موسیقی‌های DS همیشه ترکیبی از سینت‌سایزرهای ترسناک (برای لحظات استرس‌زا) و آهنگ‌های ایندی-راک آروم (برای لحظات پیاده‌روی) بوده. انتظار داشته باشید که دوباره گروه Low Roar (روح خواننده‌شون شاد) یا گروه‌های مشابه، با آهنگاشون کاری کنن که وسط بیابون بغض کنید.

 توسعه و حواشی: وقتی کرونا داستان را عوض کرد

این بخش خیلی مهمه. کوجیما داستان DS2 رو قبل از سال 2020 نوشته بود. اما وقتی همه‌گیری کووید-19 شروع شد، کوجیما دید که دنیای واقعی دقیقاً شبیه بازی اولش شده: آدما توی خونه حبس شدن، ارتباط فیزیکی قطع شده و همه محتاج "پیک‌ها" (Delivery men) هستن.

کوجیما توی یه مصاحبه گفت: «من نمی‌تونستم همون داستان قبلی رو بسازم، چون دیگه برای مردم خیالی نبود، واقعیت بود.» برای همین، اون کل فیلمنامه رو ریخت دور و از اول نوشت. داستانی که الان توی DS2 می‌بینیم، واکنشیه به دنیای "بعد از کرونا". سوال اینه: حالا که دوباره درها باز شده، آیا ما واقعاً بهم نزدیک شدیم یا دورتر شدیم؟ این بازنویسی باعث شد پروسه ساخت طولانی‌تر بشه، اما قطعاً عمق داستان رو بیشتر کرده.

کمپین تبلیغاتی بازی هم خیلی عجیب بود. کوجیما به جای تریلر، اول فقط عکس‌های سیاه و سفید بازیگرا رو با سوال "Who Am I?" منتشر می‌کرد و طرفدارا باید حدس می‌زدن این چشم‌ها متعلق به کدوم بازیگره. این کارا فقط از کوجیما برمیاد!

انتظارات و تئوری‌ها

الان اینترنت پر از تئوری‌های عجیب در مورد این بازیه. چندتا از باحال‌تراش اینان:

1. لو (Lou) مرده؟ توی تریلر اول دیدیم که فرجایل داره با یه نوزاد فرار می‌کنه و بعدش انگار نوزاد می‌میره. آیا اون لو بود؟ اگه مرده، پس کی رو باید نجات بدیم؟

2. سفر در زمان: موهای سفید سم و بدن جوون فرجایل باعث شده خیلیا بگن شاید توی این بازی "سفر در زمان" داشته باشیم یا شایدم سم به خاطر بودن توی ساحل، سریع‌تر پیر شده.

3. هیگز، قهرمان میشه؟ بعضیا میگن شاید توی این دنیای بهم‌ریخته، ما مجبور بشیم با دشمن قدیمیمون یعنی هیگز همکاری کنیم تا جلوی یه تهدید بزرگتر رو بگیریم.

4. نقش ال فانینگ: بزرگترین راز بازی. آیا اون یه "BT" (موجود مرده) هست که زنده شده؟ یا دختر سم؟

هایپ بازی به شدت بالاست چون همه می‌دونن کوجیما وقتی محدودیت نداشته باشه (مخصوصاً حالا که سونی پشتشه و سخت‌افزار PS5 دستشه)، یه چیزی می‌سازه که تا سال‌ها در موردش حرف می‌زنیم.

تاثیر و میراث

هنوز زوده که در مورد میراث این بازی حرف بزنیم، اما همین الانشم DS2 نشون داده که مرز بین سینما و گیم داره از بین میره. استفاده از بازیگرای درجه یک هالیوود توی نقش‌های اصلی (نه فقط صداپیشه، بلکه موشن کپچر کامل صورت و بدن) داره تبدیل به یه استاندارد جدید میشه که کوجیما پرچمدارشه. این بازی همچنین داره سبک "Strand Game" رو تثبیت می‌کنه؛ سبکی که توش بازیکنا به صورت غیرمستقیم بهم کمک می‌کنن. اگه DS2 موفق بشه، شاید در آینده بازی‌های آنلاین بیشتری ببینیم که به جای "کشتن همدیگه"، روی "کمک به همدیگه" تمرکز کنن.

سیستم مورد نیاز و پلتفرم‌ها

• کنسول: بازی فعلاً انحصاری PlayStation 5 هست. کوجیما پروداکشنز رابطه نزدیکی با سونی داره و از موتور اختصاصی اون‌ها استفاده می‌کنه.

• PC: با توجه به اینکه نسخه اول و نسخه Director's Cut برای کامپیوتر اومدن، تقریباً مطمئنیم که DS2 هم برای PC میاد، اما احتمالاً با یک یا دو سال تاخیر. پس پی‌سی‌بازها باید دندون رو جیگر بذارن.

• PS4: فراموشش کنید! این بازی برای نسل قبل سنگینه و نمی‌تونه اون جزئیات رو اجرا کنه.

برای دانلود نسخه‌ی کامپیوتر روی لینک کلیک کنید.

جوایز و افتخارات (تا الان)

بازی هنوز منتشر نشده ولی همین الانش کلی سر و صدا کرده:

• نامزد مورد انتظارترین بازی سال در مراسم The Game Awards.

• پربازدیدترین تریلر در زمان رونمایی.

  منتقدا پیش‌بینی می‌کنن که این بازی حداقل توی بخش‌های "بهترین داستان"، "بهترین کارگردانی" و "بهترین بازیگری" (احتمالاً برای نورمن ریداس یا لئا سیدو) درو کننده جوایز باشه.

جمع‌بندی و حرف آخر

Death Stranding 2: On The Beach قراره یه سفر دیوانه‌وار باشه. اگه بازی اول رو دوست داشتی چون آرامش‌بخش و متفاوت بود، این بازی همونه ولی با دوزِ هیجان و فلسفه‌ی بیشتر. اگه بازی اول رو دوست نداشتی چون "خسته‌کننده" بود، شاید اکشن‌های جدید و داستان سریع‌ترِ این نسخه بتونه نظرت رو عوض کنه.

کوجیما یه بار دیگه می‌خواد بهمون یادآوری کنه که دنیا جای عجیبیه و تنها راه زنده موندن، پیدا کردنِ مسیر درست برای وصل شدن به بقیه است (یا شایدم قطع کردن ارتباط با آدمای سمی!). چه طرفدارش باشی چه نباشی، نمی‌تونی انکار کنی که این بازی یکی از خاص‌ترین آثار هنری قرن 21 خواهد بود.

جمله پایانی: "کفش‌هات رو محکم ببند، بطری آبت رو پر کن و آماده باش؛ چون این بار قراره نه برای وصل کردن دنیا، بلکه برای نجات دادنش از عواقبِ اتصال بجنگیم. توی ساحل می‌بینمت!"