نقد و بررسی کامل بازی Dispatch؛ وقتی مدیریت بحران جایگزین مشت و لگد می‌شود

اگر دلتان برای دوران طلایی بازی‌های داستانی مثل The Walking Dead تنگ شده، Dispatch دقیقاً همان چیزی است که دنبالش می‌گردید. اعضای سابق استودیوی Telltale در تیم جدیدشان (AdHoc)، بازی‌ای ساخته‌اند که بیشتر شبیه یک سریال تلویزیونی هیجان‌انگیز است تا یک گیم معمولی. در این بازی خبری از دکمه‌زنی‌های سریع و اکشن شلوغ نیست؛ اینجا سلاح اصلی شما، انتخاب دیالوگ‌های درست و مدیریت هوشمندانه است.

سقوط قهرمان و طلوع "Z-Team"

شما در نقش رابرت رابرتسون قرار می‌گیرید؛ کسی که قبلاً با زره مخصوصش به اسم «مکا من» (Mecha Man) یک ابرقهرمان بود، ولی با نابود شدن لباسش در یک نبرد، عملاً خانه‌نشین شد. درست وقتی رابرت فکر می‌کرد کارش تمام است، Blonde Blazer (یک قهرمان مشهور) پیشنهادی عجیب روی میز می‌گذارد: کار کردن به عنوان «دیسپچر» یا همان مسئول هماهنگی عملیات.
اما چالش اصلی اینجاست: تیمی که باید مدیریت کنید، قهرمان‌های معمولی نیستند. آن‌ها گروهی از ابرشرورهای بازنشسته هستند که حالا می‌خواهند آدم‌های خوبی باشند و گروه Z-Team را تشکیل داده‌اند. حالا وظیفه شماست که این گروهِ پردردسر و ناهماهنگ را جمع‌وجور کنید و از آن‌ها یک تیم واقعی بسازید.

چالش‌های پشت مانیتور

هسته اصلی بازی، نشستن پشت یک کامپیوتر و مدیریت تماس‌های اضطراری است. شاید خسته‌کننده به نظر برسد، ولی بسیار درگیرکننده است:

1. درک متن: تماس‌هایی از سطح شهر می‌رسد. شما باید متن درخواست را با دقت بخوانید. مثلاً اگر کسی بگوید «یک دزدی در حال وقوع است ولی نمی‌خواهم کسی آسیب ببیند»، نباید قهرمانی را بفرستید که فقط بلد است همه چیز را منفجر کند!

2. مدیریت آمار (Stats): هر قهرمان 5 ویژگی اصلی دارد: مبارزه، انرژی، سرعت، کاریزما و هوش. شما باید بر اساس نیاز ماموریت، قهرمان مناسب را اعزام کنید. مثلاً Malevola (نیمه‌شیطان شمشیرزن) مبارز خوبی است، ولی Invisigal (دختر نامرئی) برای کارهای مخفیانه و سرعتی عالی است.

3. مدیریت خستگی: هر ماموریت باعث خستگی قهرمان می‌شود و او را برای مدتی از دسترس خارج می‌کند. اگر تمام نیروهایتان را برای ماموریت‌های ساده اول وقت بفرستید، وقتی یک بمب‌گذاری در آخر شب رخ دهد، هیچ‌کس را ندارید که اعزام کنید.

وقتی رابرت دست به کار می‌شود

گاهی اوقات قهرمان‌ها در میدان گیر می‌کنند و از رابرت کمک می‌خواهند. اینجا شما باید با استفاده از مهارت‌های فنی رابرت، سیستم‌های امنیتی را هک کنید. این بخش شامل مینی‌گیم‌هایی است که باید یک شیء هندسی را از میان یک هزارتوی دیجیتالی عبور دهید. اوایل ساده است، ولی جلوتر که می‌روید، یک «آنتی‌ویروس» (شبیه یک چشم قرمز ترسناک) دنبالتان می‌افتد و هیجان کار را بالا می‌برد.

نویسندگی و صداپیشگی شاهکار

بزرگترین نقطه قوت Dispatch، شخصیت‌پردازی آن است.

• صداپیشگان هالیوودی: حضور آرون پال (Jesse Pinkman در بریکینگ بد) به عنوان رابرت و لورا بیلی (Abby در لست آو آس 2) به عنوان Invisigal، سطح بازی را به شدت بالا برده است.

• رابطه با Invisigal: یکی از بهترین بخش‌های بازی، تلاش رابرت برای راهنمایی Invisigal است. او فکر می‌کند چون قدرت نامرئی شدن دارد، سرنوشتش دزدی و شرارت است، ولی رابرت سعی می‌کند به او یاد بدهد که می‌تواند قهرمان باشد. دیالوگ‌های بین این دو نفر فوق‌العاده طبیعی و احساسی است.

آیا تصمیم‌های شما واقعاً مهم هستند؟

با وجود تمام خوبی‌ها، بازی یک مشکل قدیمی سبک Telltale را هم به ارث برده است: تصمیم‌هایی که تاثیر واقعی ندارند.

• پایان‌های مشابه: در نهایت، داستان کلی بازی مسیر مشخصی را طی می‌کند. مثلاً در اوایل بازی باید تصمیم بگیرید کدام عضو تیم را اخراج کنید، ولی این تصمیم تاثیر دراماتیک بزرگی روی کلیت داستان ندارد و جای خالی آن عضو به راحتی پر می‌شود.

• نبود گزینه سکوت: برخلاف بازی‌های Telltale که «سکوت کردن» یک انتخاب معنادار بود، در اینجا اگر چیزی را انتخاب نکنید، بازی خودش یک دیالوگ را به صورت خودکار انتخاب می‌کند.

آیا Dispatch ارزش بازی کردن دارد؟

بازی Dispatch شاید گیم‌پلی اکشنی نداشته باشد، ولی به عنوان یک «سریال تعاملی»، تجربه‌ای فوق‌العاده است. نویسندگی طنزآمیز، شخصیت‌های دوست‌داشتنی و حس پیشرفت (لول آپ کردن قهرمان‌ها و باز کردن قابلیت‌های جدید برای آن‌ها)، باعث می‌شود که مشتاقانه منتظر فصل های بعد آن باشید. اگر داستان برایتان مهم‌تر از گیم‌پلی است، این بازی را از دست ندهید.