دانشنامه جامع بازی Elden Ring

تا حالا شده خواب ببینی تو یه دنیای عجیب‌وغریب گم شدی؟ دنیایی که همزمان هم زیباترین چیزیه که تا حالا دیدی و هم ترسناک‌ترین کابوس زندگیت؟ تصور کن وارد دشتی شدی که یه درخت طلاییِ غول‌پیکر تمام آسمونش رو روشن کرده، باد لای موهات می‌پیچه و حس آزادی مطلق داری. اما هنوز یه نفس راحت نکشیدی که یه اژدهای آتیشی از آسمون فرود میاد رو سرت، یا یه شوالیه با زره سیاه جوری با شمشیر نصفت می‌کنه که حتی وقت نمی‌کنی بگی "آخ"!

Elden Ring فقط یه بازی ویدیویی نیست رفیق؛ یه پدیده‌ست. یه آزمون برای اعصاب و اراده‌ت. اینجا خبری از اون فلش‌های راهنما و نقشه‌های شلوغ‌پلوغ بازی‌های امروزی نیست که دستت رو بگیرن و بگن "عزیزم از این طرف برو". نه! اینجا تویی، یه اسب وفادار و یه دنیای بی‌رحم که منتظره کوچک‌ترین اشتباهی بکنی تا مجازاتت کنه. اما چرا با این همه سختی، میلیون‌ها نفر عاشقشن؟ چرا وقتی توی این بازی می‌میری، به جای اینکه دسته رو بکوبی به دیوار، یه لبخند تلخ می‌زنی و دوباره دکمه "ادامه" رو فشار می‌دی؟ با من همراه باش تا توی این سفر طولانی به سرزمین میانه (The Lands Between)، راز این شاهکار رو کشف کنیم.

جدول اطلاعات کلیدی

خلاصه داستان بدون اسپویل

بذار همین اول بگم، اگه دنبال یه داستان سرراست هستی که کات‌سین‌های طولانی داشته باشه و همه‌چیز رو لقمه کنه بذاره دهنت، آدرس رو اشتباه اومدی. داستان‌گویی توی بازی‌های میازاکی (کارگردان بازی) مثل پازلیه که تیکه‌هاش توی کل دنیا پخش شده.

ماجرا توی سرزمینی به اسم The Lands Between می‌گذره. سال‌ها پیش، شیء قدرتمندی به اسم "حلقه الدن" (Elden Ring) که نظم دنیا رو نگه می‌داشت، خرد و خاکشیر شده. ملکه این سرزمین یعنی "ماریکا" ناپدید شده و بچه‌هاش که همشون نیمه‌خدا (Demigod) هستن، تیکه‌های این حلقه رو برداشتن. اما قدرت این تیکه‌ها کورشون کرده و افتادن به جون هم و دنیا رو به گند کشیدن.

حالا تو کی هستی؟ تو یه Tarnished (طرد شده) هستی. یه جنگجوی تبعیدی که سال‌ها پیش از این سرزمین بیرون انداخته شده بودی، ولی حالا که اوضاع خیته، "موهبت" (Grace) دوباره بهت رو کرده و صدات زده تا برگردی. هدف چیه؟ خیلی ساده و در عین حال غیرممکن: باید این نیمه‌خداهای قدرتمند رو پیدا کنی، بکشی‌شون، تیکه‌های حلقه رو پس بگیری و در نهایت با درست کردن حلقه، بشی ارباب جدید یا همون Elden Lord. البته این فقط ظاهر ماجراست؛ دنیای بازی پر از خیانت، رازهای باستانی و خدایان مختلف که هر کدوم نقشه‌های خودشون رو دارن.

گیم‌پلی و مکانیک‌ها

گیم‌پلی الدن رینگ دقیقاً همون جاییه که جادو اتفاق می‌افته. تصور کن فرمول سفت و سخت و دقیق مبارزات "دارک سولز" رو بردارن و بندازن توی یه دنیای باز به سبک "افسانه زلدا". نتیجه می‌شه یه معجون اعتیادآور.

مبارزات؛ رقص مرگ:

مبارزه تو این بازی شوخی‌بردار نیست. نمی‌تونی همین‌جوری دکمه‌ها رو تندتند بزنی و انتظار داشته باشی برنده بشی. هر دشمن، حتی اون سرباز لاغرمردنی اول بازی، می‌تونه اگه حواست نباشه کارتو بسازه. باید "استامینا" (نوار استقامت) رو مدیریت کنی. کی دفاع کنی؟ کی جاخالی بدی (Roll)؟ کی ضربه بزنی؟ همه‌چیز به زمان‌بندی بستگی داره.

تنوع سلاح‌ها دیوانه‌کننده‌ست. از شمشیرهای کاتانای سریع گرفته تا پتک‌های سنگی که اندازه یه ساختمون وزن دارن. می‌تونی جادوگر باشی و از دور آتیش پرت کنی، یا یه سامورایی باشی که خون‌ریزی (Bleed) ایجاد می‌کنه. یه قابلیت جدید هم اضافه شده به اسم Ashes of War که بهت اجازه میده مهارت‌های خاص روی سلاحت بذاری؛ مثلاً شمشیرت رو آتیشی کنی یا باهاش ملق بزنی!

اکتشاف و جهان‌باز بودن:

اینجا نقشه بازی پر از علامت سوال نیست. خودت باید کشف کنی چی کجاست. دوربین رو می‌چرخونی، یه قلعه متروکه می‌بینی و با خودت می‌گی "بذار برم ببینم اونجا چه خبره". و وقتی می‌رسی اونجا، می‌بینی یه دنیای کامل زیر زمینه!

برای اینکه توی این دنیای بزرگ خسته نشی، یه اسب شاخ‌دار به اسم Torrent داری. تورنت بهترین رفیقت تو این بازیه؛ هر وقت بخوای ظاهر می‌شه، از صخره‌ها می‌پره و حتی وسط مبارزه با اژدها می‌تونی سوارش بشی و فرار کنی!

ارواح احضار شونده:

این ویژگی جدید، یه جورایی برای کمک به گیمرهای تازه‌کاره. می‌تونی روح یه سری موجودات رو (مثل گرگ‌ها، عروس دریایی یا سربازان سپر به دست) احضار کنی تا توی مبارزات سخت، حواس باس رو پرت کنن. خیلی از هاردکورگیمرها می‌گن این تقلب‌ه، ولی بیخیال! وقتی یه باس دو متری داره با پتک می‌زنه تو سرت، هر کمکی نعمته.

سختی بازی:

آره، بازی سخته. خیلی هم سخته. ولی فرقش با بازی‌های دیگه اینه که "بی‌رحم ولی منصفه". اگه زورت به یه باس نمی‌رسه، مجبور نیستی 50 بار پشت هم بمیری. می‌تونی سوار اسبت بشی، بری یه منطقه دیگه، لول‌آپ کنی، سلاح‌های بهتر پیدا کنی و بعداً بیای سراغش و لهش کنی. این "آزادی عمل" باعث شده الدن رینگ قابل‌تحمل‌تر از دارک سولز باشه.

نقل‌قول پیشنهادی: "توی الدن رینگ، نقشه بازی دشمنت نیست؛ تنها راهنمای توئه که با سکوتش بهت میگه: بگرد تا پیدا کنی، بجنگ تا زنده بمونی."

دنیای بازی و شخصیت‌ها

طراحی جهان:

دنیای بازی به چند منطقه اصلی تقسیم شده که هر کدوم تم و اتمسفر خودشون رو دارن.

Limgrave: منطقه اول که سرسبز و آرومه (البته به ظاهر!).

Caelid: جهنم واقعی! جایی که آسمون قرمزه، زمین فاسد شده و سگ‌ها و کلاغ‌های غول‌پیکر با قیافه‌های وحشتناک منتظرن تیکه پار‌ه‌ت کنن.

Liurnia: یه منطقه باتلاقی و مه‌آلود با یه آکادمی جادوگری وسطش که حس فیلم‌های هری پاتر ولی نسخه ترسناکش رو داره.

و کلی منطقه دیگه، حتی شهرهای زیرزمینی با آسمون پرستاره که وقتی اولین بار با آسانسور میری پایین و می‌بینیشون، فکت می‌چسبه به زمین. چیزی که عجیبه اینه که چطور این همه تنوع رو انقدر هنرمندانه کنار هم چیدن.

• شخصیت‌های کلیدی:

  توی این دنیا تنها نیستی. شخصیت‌های (NPC) زیادی هستن که هر کدوم داستان غم‌انگیز خودشون رو دارن.

  • Melina: دختری مرموز که نقش راهنمات رو داره و بهت اجازه میده لول‌آپ کنی. اون دنبال هدف خاص خودشه و ازت می‌خواد ببریش پای "درخت اِرد".

• • Ranni the Witch: یه جادوگر با چهار دست و پوست آبی که یکی از طولانی‌ترین و جذاب‌ترین ماموریت‌های فرعی بازی مال اونه. خیلی از گیمرها عاشقشن چون پایان‌بندی خاصی رو باز می‌کنه.

• • General Radahn: یکی از حماسی‌ترین باس‌های بازی. یه غول بیابونی که سوار یه اسب کوچولو شده و حتی با اینکه عقلش رو از دست داده، جاذبه رو کنترل می‌کنه!

• • Malenia: این اسم رو خوب به خاطر بسپار. "Blade of Miquella". اون سخت‌ترین، سریع‌ترین و اعصاب‌خردکن‌ترین باسیه که شاید توی کل عمر گیمریت ببینی. شکست دادنش یه مدال افتخار محسوب میشه.

گرافیک و صدا

جلوه‌های بصری:

• ببین رفیق، اگه دنبال گرافیک فوق‌رئالستیک مثل بازی‌های سونی (هورایزن یا گاد آف وار) هستی، شاید الدن رینگ توی نگاه اول تکنیکی به نظر نرسه. تکسچرها شاید تو زوم خیلی شارپ نباشن. اما... اما "کارگردانی هنری" (Art Direction) این بازی شاهکاره. نورپردازی طلایی درخت Erdtree، طراحی مخوف قلعه‌ها، معماری گوتیک و طراحی لباس و هیولاها انقدر زیباست که اصلاً ضعف‌های فنی رو نمی‌بینی. هر فریم از بازی پتانسیل این رو داره که والپیپر کامپیوترت بشه.

• موسیقی و صداگذاری:

  موسیقی بازی رو تیمی به رهبری "یوکا کیتامورا" ساختن. توی محیط‌های باز، موسیقی آروم و مرموزه، ولی وقتی وارد اتاق باس می‌شی... بوم! ارکستر سمفونیک با گروه کُر چنان حماسی می‌نوازن که آدرنالین خونت می‌چسبه به سقف. صدای برخورد شمشیر به سپر، صدای زوزه باد توی دشت و نعره‌های باس‌ها، همگی با دقت مهندسی شدن تا حس تنهایی و خطر رو منتقل کنن.

طنینِ جاه‌طلبی در سرزمین میانه؛ سمفونیِ حماسی Elden Ring

در پهنه‌ی «سرزمین‌های میانه» (The Lands Between)، هیچ صدایی مهیب‌تر و کوبنده‌تر از تم اصلی بازی نیست؛ قطعه‌ای که برخلافِ جوّ افسرده و غم‌بارِ همیشگی در سری سولز، با انفجارِ ناگهانی طبل‌ها و فریادِ سازهای بادی، رسماً اعلام جنگ می‌کند. این شاهکار، اثر سوکاسا سایتو (Tsukasa Saitoh)، آهنگساز کهنه‌کار استودیوی فرام‌سافتور است که ارکستر را به سلاحی برای قصه‌گویی تبدیل کرده است. 
زیربنای موسیقی بر دوش طبل‌های جنگی سنگینی استوار است که مثل قلبِ یک هیولای بیدار شده می‌تپند و فضایی دلهره‌آور و نظامی می‌سازند. ولی جادوی اصلی در تضادِ میان سازهای بادی (Brass) و گروه کُر نهفته است؛ جایی که غرشِ مقتدرانه‌ی شیپورها، شکوه و صلابتِ «نظم طلایی» را به رخ می‌کشد و در مقابل، هم‌سراییِ گروه کُر با زبانی باستانی و مرموز، تقدسِ تاریخِ فراموش‌شده‌ی این جهان را فریاد می‌زند. سایتو با استفاده از یک اوج‌گیری (Crescendo) بی‌وقفه که لحظه‌به‌لحظه شدت می‌گیرد، مسیرِ تبدیل شدنِ یک موجودِ طردشده (Tarnished) به یک پادشاهِ خداگونه را ترسیم می‌کند. شنیدن این موسیقی در همان منوی شروع، لرزه بر اندام گیمر ها می‌اندازد و هشدار می‌دهد که این سفر جای ضعیف ها نیست؛ این صدایِ خرد شدن نظم جهان و تولد یک «الدن لرد» جدید است.

توسعه و بازخوردها

روند توسعه:

• ساخت این بازی یه پروژه رویایی بود. وقتی اعلام شد "جورج آر. آر. مارتین" (نویسنده بازی تاج و تخت) قراره دنیای بازی و تاریخچه‌ش رو بنویسه و میازاکی بسازتش، هایپ شدیدی ایجاد شد. بعدش برای دو سال هیچ خبری از بازی نشد و طرفدارها داشتن دیوونه می‌شدن (به دوران "The Great Hollowing" معروفه!). همه می‌ترسیدن نکنه بازی کنسل شده باشه یا نتونه انتظارات رو برآورده کنه.

• واکنش منتقدان و بازیکنان:

  وقتی بازی اومد، مثل یه بمب ترکید. منتقدها دیوانه شدن! امتیاز متاکریتیک بازی شد 96 که توی تاریخ گیم کم‌سابقه‌ست. سایت‌هایی مثل IGN و GameSpot بهش 10 کامل دادن. همه متفق‌القول بودن که الدن رینگ استانداردهای جدیدی برای بازی‌های جهان‌باز تعریف کرده. بازیکن‌ها هم با اینکه از سختی بازی ناله می‌کردن، ولی نمی‌تونستن دست از بازیش بردارن.

آمار فروش و استقبال

معمولاً بازی‌های سبک سولزلایک (مثل دارک سولز) مخاطب خاص دارن و فروششون محدوده. اما الدن رینگ این قاعده رو شکست.

این بازی توی سال اول انتشارش بیش از 20 میلیون نسخه فروخت! برای درک بهتر، این عدد برای یه بازی سخت ژاپنی وحشتناکه. الدن رینگ تونست کسایی رو که حتی تا حالا اسم دارک سولز رو نشنیده بودن یا از سختیش می‌ترسیدن، جذب کنه. استریم‌های توییچ و ویدیوهای یوتیوب پر شد از لحظات خنده‌دار مرگ بازیکن‌ها یا شکست دادن باس‌ها، و همین باعث شد محبوبیتش روز به روز بیشتر بشه.

تاثیر و میراث بازی

الدن رینگ یه سیلی محکم به صورت بازی‌های جهان‌باز تکراری بود. این بازی نشون داد که:

1. گیمرها احمق نیستن؛ لازم نیست کل صفحه رو پر از نوشته و راهنما کنی.

2. اکتشاف واقعی یعنی ندونی چی در انتظارته.

3. بازی کامل و بدون پرداخت درون‌برنامه‌ای (Microtransaction) هنوز هم خریدار داره.

بعد از الدن رینگ، خیلی از سازنده‌ها و حتی گیمرها، بازی‌های جهان‌باز دیگه رو با این شاهکار مقایسه می‌کنن. اصطلاح "تاثیر الدن رینگ" الان توی صنعت گیم جا افتاده؛ یعنی ساختن دنیایی که حس کنجکاوی بازیکن رو تحریک کنه، نه اینکه فقط یه لیست کار (To-Do List) بهش بده.

سیستم مورد نیاز

این بازی روی PC یکم بدقلقه و به سیستم نسبتاً خوبی نیاز داره تا روون اجرا بشه. اگه می‌خوای لگ نزنی، به جدول زیر دقت کن:

برای دانلود نسخه‌ی کامپیوتر روی لینک کلیک کنید.

لیست جوایز

الدن رینگ تقریباً هر چی جایزه روی کره زمین بود رو درو کرد. ویترین افتخاراتش پره:

• بهترین بازی سال (GOTY) در مراسم The Game Awards 2022
• بهترین بازی سال در مراسم D.I.C.E. Awards
•  بهترین کارگردانی بازی
•  بهترین طراحی هنری
• بهترین بازی نقش‌آفرینی (RPG)
• و صدها جایزه دیگه از مجلات و وب‌سایت‌های معتبر دنیا. در واقع، الدن رینگ رکورددار بیشترین تعداد جایزه "بهترین بازی سال" در تاریخه (حتی جلوتر از The Last of Us Part 2).

جمع‌بندی و حرف آخر

خب رفیق، برسیم به ته خط. Elden Ring برای کی خوبه؟

اگه آدم صبوری هستی، اگه دوست داری توی یه دنیای فانتزی تاریک و غمگین غرق بشی، اگه از اینکه یه بازی باهات مثل بچه رفتار نکنه لذت می‌بری و اگه دنبال حسی هستی که وقتی یه غول بی‌شاخ و دم رو بعد از 3 ساعت تلاش شکست می‌دی تمام وجودت رو می‌گیره، این بازی نون شبته! واجب‌تر از اکسیژن!

اما... اگه اعصاب ضعیفی داری، اگه وقتت کمه و می‌خوای فقط نیم ساعت ریلکس کنی، یا اگه از مردن‌های پیاپی فشار می‌خوری، شاید بهتره دورش رو خط بکشی (یا حداقل قرص فشار خون دم دستت باشه!).

جمله پایانی:

"الدن رینگ فقط یه بازی نیست که تمومش کنی و بذاریش کنار؛ یه سفره. سفری که توش یاد می‌گیری شکست مقدمه پیروزیه. وقتی بالاخره اون تیتراژ پایانی میاد بالا، تو دیگه اون آدم اول بازی نیستی؛ تو یه جنگجوی واقعی شدی که از جهنم برگشته. پس معطل چی هستی؟ پاشو Tarnished، وقتشه که الدن لرد بشی!"