پس از شش سال انتظار طرفداران، بالاخره بازی The Outer Worlds 2 منتشر شد و از جهات مختلفی نسبت به نسخه اصلی یک بازی برتر محسوب میشود. این اثر جدید که توسط استودیوی Obsidian Entertainment ساخته شده، در جنبههایی مثل گرافیک، شروع قویتر داستان و افزوده شدن حالت دید سوم شخص (Third-Person Mode)، عملکرد عالی داشته است. این بازی هر آن چیزی است که یک نسخهی کامل باید باشد؛ با حفظ ایدههای اصلی، بهبودها را اعمال کرده و بدون ایجاد تغییرات انقلابی در هستهی گیمپلی، تجربهی بازی را ارتقا داده است. ولی با تمام این پیشرفتها، The Outer Worlds 2 هنوز در حد یک شوتر بزرگ مثل Destiny 2 یا Borderlands 4 ظاهر نشده است. در ادامه به دلایلی میپردازیم که چرا The Outer Worlds 2 بیشتر یک شاهکار RPG است تا یک شوتر.
در این مقاله میخوانیم:
دیالوگ، برترین مکانیک نقشآفرینی بازی Obsidian
یکی از اصلیترین دلایل برتری جنبهی RPG بازی، سیستم دیالوگ و نقشآفرینی عمیق آن است. در این بازی، بازیکنان میتوانند ساعتها با NPCها صحبت کنند و ماموریتهایی را پیش ببرند که گاهی اصلاً نیازی به درگیری مسلحانه ندارند. برخلاف بسیاری از شوترهای دارای عناصر نقشآفرینی، در The Outer Worlds 2 تقریباً تمام ویژگیها و مهارتهای انتخابی شما (از Background گرفته تا Skills) در گفتگوها اهمیت پیدا میکنند. به عنوان مثال، نظرات ویژه شخصیتهای خاص، گفتگوها را تغییر میدهد؛ در نتیجه، حرف زدن شما به اندازهی تیراندازی مهم میشود و کلماتتان حکم سلاح ثانویه را دارند و بسیاری از درگیریها را به روشهای غیرمسلحانه حل میکنید.
گجتها و Squad؛ چرا تیراندازی دقیق دیگر ضروری نیست؟
علاوه بر دیالوگها، وجود Squad و گجتهای عجیب نیز نقش شوتر بودن بازی را کمرنگ میکند. در The Outer Worlds 2، بازیکنان تیم خود را میسازند؛ همراهانی مثل Niles، Val و Inez که هر کدام ویژگیهای شخصیتی و حملات ویژهی خود را دارند و بازیکن میتواند آنها را در نبرد فعال کند. این همراهان، فراتر از سربازان ساده در شوترها هستند. همچنین، گجتهای خاص بازی (مثل سلاحهایی که زمان را کند میکنند یا دشمنان را کوچک میکنند) باعث میشوند دقت تیراندازی به اندازهی بازیهایی مثل Call of Duty مهم نباشد؛ زیرا مکانیکهای فانتزی، نبردها را به سمت خلاقیت و استفاده از تواناییهای ویژه میبرند.
ضعف در مکانیکهای شوتر: سنگینی حرکت و هدفگیری
با وجود تمام مزایای نقشآفرینی، بخش شوتر بازی دارای نقاط ضعف مشخصی است. مکانیکهای هدفگیری (Iron Sights) به سرعت شوترهای حرفهای نیستند و آن حس آدرنالین لازم را منتقل نمیکنند. همچنین، حرکت در هر دو حالت اول شخص و سوم شخص کمی خشک و غیر روان است. در حالی که بازیهایی مثل Destiny 2 (که عناصر RPG دارند) و Halo، حرکت روان و تیراندازی لذتبخشی را ارائه میدهند، در The Outer Worlds 2، تیراندازی بیشتر یک وسیله برای انجام ماموریتها است تا یک تجربه گیمپلی لذتبخش در نوع خود. این جزئیات نشان میدهند که تجربهی اصلی بازی در درجه اول نقشآفرینی است و نه تیراندازی.
برای مطالعه کامل اطلاعات و همه چیز درباره Outer Worlds 2 میتوانید از ویکی این بازی در سایت ما دیدن کنید.
