شاید روزگاری حضور یک بازیگر مطرح هالیوودی در یک بازی ویدیویی اتفاقی نادر و عجیب به نظر می‌رسید، اما امروز دیگر این‌طور نیست. وقتی بدانیم ارزش صنعت گیمینگ در سطح جهان از مرز 200 میلیارد دلار عبور کرده و از مجموع صنایع سینما، تلویزیون و موسیقی هم بزرگ‌تر شده است، سرمایه‌گذاری استودیوها روی ستارگان سینما کاملاً منطقی به نظر می‌رسد. برخی از بازی‌ها صرفاً برای فروش بیشتر از چهره‌ها استفاده می‌کنند، اما عناوین شاهکاری هم هستند که بازیگران را دقیقاً در نقشی قرار می‌دهند که برای آن ساخته شده‌اند و به عمق داستان می‌افزایند. در ادامه قصد داریم به سراغ 8 تا از بهترین نقش‌آفرینی‌های بازیگران هالیوود در بازی‌های ویدیویی برویم.

در این مقاله می‌خوانیم:

8. Will Poulter (ویل پولتر)؛ تجسم ترس روان‌شناختی در بازی Little Hope

ویل پولتر در بازی Little Hope

استودیوی Supermassive Games همیشه در زمینه روایت داستان‌های ترسناکِ سینمایی پیشگام بوده است، اما بازی The Dark Pictures Anthology: Little Hope با حضور ویل پولتر (Will Poulter) به سطح جدیدی رسید. پولتر که پیش‌تر او را در فیلم‌های دلهره‌آوری مثل Midsommar دیده بودیم، در نقش «اندرو» (پروتاگونیست اصلی بازی) ظاهر شد. به لطف تکنولوژی موشن کپچر (Motion Capture)، تمام حس‌های اضطراب، ترس و استیصال در چهره او به واقعی‌ترین شکل ممکن به تصویر کشیده شد. بازی در یک شهر نفرین‌شده و با اتمسفری روان‌شناختی جریان دارد و توانایی پولتر در انتقال حس آسیب‌پذیری، او را به مهره‌ای کلیدی در این کابوس تبدیل کرد.

7. Kristen Bell (کریستن بل)؛ رازهای پنهان در سری بازی Assassin's Creed

کریستن بل در سری بازی Assassin's Creed

پیش از آنکه فرنچایز Assassin’s Creed به بازی‌های جهان‌باز (Open-World) عظیم امروزی تبدیل شود، داستان‌های زمان حالِ آن با یک معمای علمی‌تخیلی عمیق گره خورده بود. کریستن بل (Kristen Bell) در نقش «لوسی استیلمن»، یک اساسین مخفی در دل شرکت ابسترگو، نقش بسیار مهمی در شکل‌گیری این راز و رمزها داشت. برخلاف بسیاری از حضورهای افتخاری که فقط به یک نسخه محدود می‌شوند، کریستن بل در سه بازی اول سری حضور داشت و قوس شخصیتی او از یک دوست دلسوز تا یک شخصیت مرموز با یکی از بزرگ‌ترین پلات‌تویست‌های تاریخ این فرنچایز همراه شد.

6. Rami Malek (رامی ملک)؛ درخشش در نقش یک بیمار روانی در Until Dawn

رامی ملک در Until Dawn

سال‌ها قبل از آنکه رامی ملک (Rami Malek) با سریال Mr. Robot به شهرت جهانی برسد و برای فیلم Bohemian Rhapsody اسکار بگیرد، در بازی تعاملی Until Dawn پتانسیل وحشتناک بازیگری خود را به رخ گیمرها کشید. او ایفاگر نقش «جاش واشنگتن» بود؛ شخصیتی که در ابتدا فقط یک برادر داغدار به نظر می‌رسد که خواهرانش را از دست داده، اما هرچه در بازی جلوتر می‌رویم، فروپاشی روانی او داستان را به سمت‌وسوی تاریکی می‌برد. حرکات بدن و میمیک‌های صورت رامی ملک آن‌قدر دقیق اسکن شده بود که حس همدردی و وحشت را همزمان به بازیکن القا می‌کرد.

5. Keanu Reeves (کیانو ریوز)؛ روح سرکش نایت سیتی در Cyberpunk 2077

کیانو ریوز در Cyberpunk 2077

امکان ندارد لیستی از حضور بازیگران در بازی‌های ویدیویی بنویسیم و نامی از کیانو ریوز (Keanu Reeves) نبریم! نقش‌آفرینی او در قالب «جانی سیلورهند»، یک راک‌استار یاغی و انقلابی، به هویت اصلی Cyberpunk 2077 تبدیل شد. جانی تقریباً در تمام طول بازی به عنوان یک هولوگرام در ذهن کاراکتر شما (V) حضور دارد؛ تیکه می‌اندازد، تصمیماتتان را زیر سوال می‌برد و شما را در یک فضای خاکستری اخلاقی قرار می‌دهد. فارغ از حواشی زمان عرضه بازی، صدای یکنواخت اما کاریزماتیک کیانو ریوز، جانی سیلورهند را به یکی از ماندگارترین NPCهای تاریخ گیم تبدیل کرد.

4. Norman Reedus (نورمن ریدس)؛ سفری احساسی در دنیای عجیب Death Stranding

نورمن ریداس در Death Stranding

هیدئو کوجیما همیشه دیدگاهی سینمایی به بازی‌سازی داشته و در Death Stranding این ایده را با آوردن نورمن ریداس (Norman Reedus) به اوج رساند. ریداس در نقش «سم پورتر بریجز»، باربری در یک دنیای پساآخرالزمانی، چنان طبیعی ظاهر شد که تمام اکت‌ها و خستگی‌های فیزیکی‌اش در تار و پود گیم‌پلی حس می‌شد. برای طرفدارانی که سال‌ها او را در نقش دریل دیکسون در سریال The Walking Dead دیده بودند، دیدن ریداس در مرکز یک بازی ویدیویی به شدت هیجان‌انگیز بود. او به خوبی توانست هسته احساسی یک داستان به شدت پیچیده و سوررئال را به دوش بکشد.

3. Camilla Anne Luddington (کمیلا آن لادینگتون)؛ تولدی دوباره برای لارا کرافت در Tomb Raider

کامیلا لادینگتون در Tomb Raider

لارا کرافت سال‌ها نماد یک قهرمان اکشن بی‌نقص و دست‌نیافتنی بود، اما ریبوت سال 2013 با بازی Tomb Raider همه‌چیز را تغییر داد تا چهره‌ای انسانی و آسیب‌پذیر از او به نمایش بگذارد. کامیلا لادینگتون (Camilla Luddington) دقیقاً همان انتخاب بی‌نقصی بود که این نقش نیاز داشت. برخلاف نسخه‌های کلاسیک که لارا یک ماجراجوی شکست‌ناپذیر به نظر می‌رسید، در این سه‌گانه او تنها برای زنده ماندن دست‌وپازد. از دلهره‌ی اولین شکار گرفته تا تحمل دردناک‌ترین جراحات، صدای لرزان اما پر از اراده‌ی لادینگتون باعث شد تا گیمرها سنگینی تلاش برای بقا را با تمام وجود لمس کنند؛ نقش‌آفرینی درخشانی که فرنچایز توم ریدر را با قدرت به روزهای اوجش بازگرداند.

2. Rosario Dawson (رزاریو داوسون)؛ صدای اقتدار و رمز و راز در Dishonored 2

روزاریو داوسون در بازی Dishonored 2

روزاریو داوسون (Rosario Dawson)، که این روزها او را بیشتر با سریال‌های The Mandalorian و Daredevil می‌شناسیم، در بازی Dishonored 2 صداپیشگی کاپیتان «میگن فوستر» را بر عهده داشت. شاید در ساعات ابتدایی بازی، نقش او صرفاً به عنوان یک راهنما در پس‌زمینه به نظر برسد، اما هرچه در داستان پیش می‌روید، اهمیت شخصیت او بیشتر مشخص می‌شود. صدای مقتدر و در عین حال آرام داوسون، به خوبی با اتمسفر سیاسی و پر از ترور این بازی هم‌خوانی داشت و ارزش تجربه مجدد داستان (Replay Value) را به شدت بالا برد.

1. Mark Hamill (مارک همیل)؛ جاودانگی جوکر در سری شاهکار Batman Arkham

مارک همیل در سری Batman Arkham

بدون شک رتبه اول این لیست به یکی از تحسین‌شده‌ترین نقش‌آفرینی‌های تاریخ گیم تعلق دارد: مارک همیل (Mark Hamill) در نقش «جوکر» در سری Batman: Arkham. همیل که پیش از این در سریال انیمیشنی بتمن صدای شاهزاده جرم و جنایت گاتهام را خلق کرده بود، در دنیای آرکام با دستِ بازتر و محدودیت سنی (PG) کمتر، نسخه‌ای تاریک‌تر، روانی‌تر و بی‌رحم‌تر از جوکر را به نمایش گذاشت. از تسلط او در Arkham Asylum گرفته تا پایان‌بندی دراماتیک Arkham City و حتی حضور وهم‌آلودش در Arkham Knight، مارک همیل استاندارد صداپیشگی در بازی‌های ویدیویی را جابه‌جا کرد و برای همیشه به عنوان بهترین جوکرِ تاریخ گیم در قلب طرفداران آرکام‌ورس (Arkhamverse) جاودانه شد.

آینده حضور بازیگران در ویدیو گیم

با پیشرفت خیره‌کننده موتورهای بازی‌سازی مثل آنریل انجین 5 (Unreal Engine 5) و تکنولوژی‌های موشن کپچر، مرز بین سینما و ویدیو گیم هر روز در حال کم‌رنگ‌تر شدن است. حضور ستارگان در بازی‌ها دیگر فقط یک ترفند تبلیغاتی نیست، بلکه به استودیوها اجازه می‌دهد داستان‌هایی عمیق‌تر و شخصیت‌هایی باورپذیرتر خلق کنند.