داستان Elder Scrolls Morrowind

داستانی که در طول خودِ بازی روایت می‌شود، قرن‌ها بعد از عصر افسانه‌ها آغاز می‌گردد؛ زمانی که غریبه‌ای «متولدشده در روزی مشخص از والدینی نامشخص» از سلول‌های تاریک زندان شهر امپراتوری در سیرودیل آزاد شده و با یک کشتی دریانوردی امپراتوری به بندری دوردست در جزیرهٔ واردن‌فل، یعنی «سیدا نین» در موروویند منتقل می‌شود. این اقدام عجیب  دستوری مستقیم از بالاترین مقام امپراتوری، یعنی شخصِ امپراتور اوریل سپتیم هفتم بود. امپراتور که بر پیش‌گویی‌های باستانی تسلط داشت، بر اساس رویاهای تعبیرشده‌اش باور داشت این زندانیِ گمنام می‌تواند همان فرد موعودی باشد که برای مهار بحران‌های پیش‌رو تعیین شده است.

زندانی سابق به محض ورود و دریافت برگه‌های آزادی، فرستاده می‌شود تا با مردی به ظاهر معمولی و معتاد به نام «کایوس کوسادس» در شهر بلمورا دیدار کند. کایوس در این‌جا در پوشش یک شهروند عادی به امپراتور خدمت می‌کند، اما عنوان واقعی او بسیار والاتر است؛ او استادِ اعظمِ جاسوسانِ «بلیدز» (تیغه‌ها) در واردن‌فل است، سازمانی از ماموران زبده که سوگند یاد کرده‌اند از خاندان سلطنتی و امنیت قلمرو محافظت کنند. دستور امپراتور به کایوس واضح است: ارزیابی این غریبه و بررسی این‌که آیا او صلاحیت شباهت به «نِروارین» (تناسخ باستانی نِروار) را دارد یا خیر.

کایوس که خود نیز در ابتدا دقیقاً نمی‌داند از همهٔ این انگیزه‌های سیاسی-مذهبی چه برداشتی داشته باشد، غریبه را وارد مجموعه‌ای از ماموریت‌های اطلاعاتی می‌کند. این ماموریت‌ها که برای آشناسازی او با جغرافیای سیاسی و فرهنگ بومی جزیره طراحی شده‌اند، و همینطور هدف اصلی آن‌ها گردآوری اطلاعات دربارهٔ فرقهٔ مرموزی به نام «خاندان ششم» است. غریبه در طول این ماموریت‌ها درمی‌یابد که خاندان ششم پس از قرن‌ها خاموشی دوباره بیدار شده و اعضایش ادعا می‌کنند داگوث اور از قلمرو خود در کوه سرخ، با فرستادن رویاهای کابوس‌وار و طاعون جادویی، این سرزمین را در هم خواهد کوبید.

در طول سفرهای غریبه و جمع‌آوری متون باستانی، او مطالب زیادی دربارهٔ قدرت و نفوذ بی‌حدومرز «معبد تریبونال» می‌آموزد؛ نهادی مذهبی-سیاسی که حاکمیت بر موروویند را در دست دارد و سه خدای زنده را به عنوان حامیان مقدس دانمرها می‌پرستد. اما او به‌زودی در کانون یک نبرد مذهبی قرار می‌گیرد: معبد، باور به تناسخ نِروار را «ارتداد» و خطری مستقیم برای  قدرت خود می‌داند؛ زیرا پذیرش بازگشت نِروار نه تنها مشروعیت الهی تریبونال را زیر سوال می‌برد، بلکه شایعات مربوط به خیانت به نروار در گذشته را تقویت می‌کند. برای حفظ این قدرت، بازوی نظامی و امنیتی معبد یعنی «اوردیپاتورها» (Ordinators)—با خشونتی بی‌رحمانه هرگونه شایعه، متون ممنوعه یا پیروانِ پیش‌گویی‌های نِروارین را سرکوب و مجازات می‌کنند.

در میان این خفقان و بازجویی‌های شدید، غریبه با فرقهٔ پنهانی و مجازات‌شده‌ای به نام «کشیشان معترض» (Dissident Priests) ارتباط برقرار می‌کند؛ دانشمندان و روحانیونی از بدنهٔ خودِ معبد که متون سانسورشده‌ای مانند کتاب «پیشرفت حقیقت» را مخفیانه حفظ کرده‌اند. آنان مدعی هستند که معبد حقیقتِ تاریخ و نحوهٔ به قدرت رسیدن تریبونال را پنهان کرده و مهم‌تر از آن، قدرت خدایان زنده در برابر داگوث اور روزبه‌روز در حال افول است؛ افشاگری تاریکی که غریبه را دقیقاً در میان خشم بی‌رحمانهٔ اوردیپاتورهای معبد و کشف حقیقتِ سرنوشتش قرار می‌دهد.

با بحرانی شدن اوضاع در مرکز امپراتوری، کایوس کوسادس ناگهان به شهر امپراتوری فراخوانده می‌شود و غریبه را به عنوان رهبر عملی (دوفاکتو) بلیدز در واردن‌فل بر جای می‌گذارد تا مسیر را ادامه دهد. رویارویی با رابط‌های رازآلود در شهر پایتخت، یعنی ویوک، نفوذ به محافل کشیشان معترض و دست‌یابی به کتاب‌های سانسورشده، غریبه را وادار می‌کند دریابد سرنوشتش بسیار پیچیده‌تر از ان چیزی هست که فکر میکرد و او ناخواسته در کانون یک پیش‌گویی باستانی قرار گرفته است.

سه خاندان، هفت آزمون

غریبه به‌زودی از «آزمون‌های هفت‌گانه» مطلع می‌شود؛ آزمون‌هایی که اثبات می‌کنند او همان رستاخیزِ ایندوریل نِروار است و بدین ترتیب، او را به عنوان «نِروارین» و «هورتاتور» (رهبر ارشد) تمام مردم دانمر معرفی می‌کنند. این مسیر طولانی و پرمخاطره او را با تمام گروه‌های اصلیِ واردن‌فل در ارتباط قرار می‌دهد، از جمله «اش‌لندرها» (خاکسترنشینان)؛ قبایل بادیه‌نشینی که برخلاف بقیه مردم، ایمانِ کهن خود را حفظ کرده بودند. باورِ راسخ آن‌ها به ظهور نِروارین، این قبایل را به تهدیدی مستقیم برای مشروعیت معبد تریبونال تبدیل می‌کرد؛ نهادی متعصب که آن‌ها را مرتد می‌دانست و همواره زیر نظر داشت.

برای تحقق کامل پیش‌گویی‌ها، غریبه باید دو عنوان یکپارچه اما مجزا را به دست آورد: او باید از سویی توسط چهار قبیلهٔ اش‌لندر به عنوان «نِروارین» (تناسخ موعود و مقدسِ نِروار) به رسمیت شناخته شود، و از سوی دیگر رضایت سه خاندان بزرگ موروویند یعنی ردوران، هلالو و تلوانی را جلب کند تا او را به عنوان «هورتاتور» (رهبر عالی و فرماندهِ ارشد جنگی) خود انتخاب کنند.

در حالی که غریبه برای جلب اتحاد این گروه‌های پراکنده و بدبین تلاش می‌کند، تهدیدِ خاندان ششم شدت می‌گیرد و قدرت‌های خداییِ تریبیونال به دلیل فاصلهٔ زمانیِ زیادی که از آخرین تماسشان با «قلب لورکان» گذشته، مدام رو به افول می‌گذارد. در اعماق کوه سرخ، داگوث اور — که در حقیقت همان کالبدِ جاودان و آلوده‌ای است که دوست سابق نِروار، یعنی وُرین داگوث، به خود گرفته — از «قلب» پاسداری می‌کند و امیدوار است نِروار بار دیگر به او بپیوندد تا تریبیونال را به تاوان خیانتشان نابود کنند.

هورتاتور و نِروارین

با به دست آوردن حمایت همه‌جانبهٔ خاندان‌های بزرگ و قبایل اش‌لندر، غریبه که اکنون رسماً نِروارین شناخته می‌شود، به شهر ویوک سفر می‌کند تا با هم‌رزم باستانی‌اش  یعنی همان خدای زنده‌ای که شهر نام او را بر خود دارد  دیدار کند. ویوک با درک زوال قدرت تریبونال، ادعای نِروارین را می‌پذیرد و طرحی برای شکست دشمن ارائه می‌دهد. البته بازی این آزادی عمل را به بازیکن می‌دهد که کمک ویوک را رد کند، او را به قتل برساند و از مسیری جایگزین (به کمک آخرین دوئمر زنده، یَگروم باگارن) به اهدافش برسد. صرف‌نظر از انتخاب بازیکن، گام بعدی تضعیف خطوط دفاعی دشمن از طریق نابودی «خون‌آشامان خاکستر» (Ash Vampires)  یعنی ژنرال‌های ارشد داگوث اور است تا مسیر ورود به اعماق کوه سرخ هموار شود.

اکنون نِروارین  کسی که روزگاری چیزی جز یک زندانی غریبه و بی‌نام‌ونشان در اسکله‌های سِیدا نین نبود   مسلح به دستکش مقدس «ریث‌گارد» (Wraithguard) و دو ابزار باستانی کاگرناک، یعنی پتک «ساندر» (Sunder) و خنجر «کینینگ» (Keening)، مستقیماً وارد کمین‌گاه داگوث اور می‌شود. داگوث با دیدن دوست قدیمی‌اش، امیدوارانه پیشنهادی دوباره مطرح می‌کند تا در کنار هم تریبونال را نابود کنند. اما آن‌چه از وُرین داگوث باقی مانده، چیزی جز موجودی مسخ‌شده، مجنون و آلوده به خباثت نیست؛ سایه‌ای تاریک از یک قهرمان باستانی که پیشنهادش را به هیچ وجه نمی‌توان پذیرفت.

ادامهٔ داستان