داستان و افسانه‌های دارک سولز Dark Souls 3) 3)

لوتریک، آغازگر عصر تاریکی (Lothric Ushers in an Age of Dark)

اکنون می‌دانیم که سرنوشت لوتریک از ابتدا برای تبدیل شدن به یکی از اربابان خاکستر تعیین شده بود، اما وضعیت جسمانی او و همچنین نگرشی که نسبت به سرنوشتش داشت، نشان می‌دهد که این اتفاق هرگز رخ نداده است. حتی در میان‌پرده آغازین بازی نیز نامی از او در میان اربابان خاکستر برده نمی‌شود.

اما این موضوع چه معنایی دارد؟

شاهزاده لوتریک، همان قهرمانی که قرار بود شعله نخستین را پیوند بزند، از انجام این وظیفه سر باز زد و در نتیجه، زمینه را برای آغاز عصر تاریکی فراهم کرد. جهان همچنان به حیات خود ادامه داد، اما نفرین نامیرایی (Undead Curse) عقب رانده نشد. این نفرین همچنان گسترش پیدا کرد و قدرت بیشتری به دست آورد، درحالی‌که شعله‌ها روزبه‌روز ضعیف‌تر می‌شدند.

یکی از برداشت‌های اشتباه درباره عصر تاریکی این است که تصور می‌شود آغاز آن به معنای پایان جهان است؛ اما چنین چیزی صحت ندارد. اگر هیچ‌کس شعله را پیوند نزند، جهان متوقف نمی‌شود و مردم نیز ناگهان روی زمین نمی‌افتند و نمی‌میرند. تنها تغییر قابل‌توجهی که در جهان رخ می‌دهد، خاموش شدن تدریجی آتش و ادامه گسترش نفرین نامیرایی است.

در سراسر جهان Dark Souls 3 می‌توان نشانه‌های این وضعیت را مشاهده کرد. بارزترین نمونه آن، سکونتگاه نامیرایان (Undead Settlement) است؛ شهری که ساکنان نامیرای آن همچنان در آن زندگی می‌کنند و به نگهداری و اداره‌اش مشغول هستند!

بنابراین، لوتریک جهان را به نابودی محکوم نکرده است، بلکه آن را در مسیری قرار داده که تا جایی که می‌دانیم، پیش از این تجربه نشده بود. او سرنوشت خود را کنار گذاشت، از پیوند زدن شعله سر باز زد و به این ترتیب، عصر تاریکی را آغاز کرد؛ عصری که در آن نفرین نامیرایی فرصت پیدا کرد تا بدون هیچ مانعی گسترش یابد.

درست در همین نقطه است که ما وارد ماجرا می‌شویم. جهان برای سال‌های بی‌شماری در تاریکی فرو رفته است، نفرین نامیرایی تقریباً تمام موجودات را دربر گرفته و شعله نخستین نیز تنها به آخرین کورسوی نور خود رسیده است.

آخرین ناقوس به صدا درمی‌آید (The Final Bell Tolls)

از آنجا که دیگر کسی از شعله نخستین مراقبت نمی‌کرد، سرزمین لوتریک به حال خود رها شده بود؛ تا اینکه روزی ناقوسی به صدا درآمد. صدای آن از معبد پیوند آتش (Firelink Shrine) در سراسر سرزمین طنین‌انداز شد و همچون زنگ خطری اضطراری، همه را از وضعیت وخیم جهان آگاه کرد.

این آخرین فراخوان برای نجات شعله است و اگر ناقوس به صدا درآید، اما قهرمان در انجام ماموریت خود شکست بخورد، شعله نخستین برای همیشه از هستی محو خواهد شد.

دقیقاً نمی‌دانیم چه کسی ناقوس را به صدا درآورده است، اما این احتمال وجود دارد که نگهبان آتش (Firekeeper) مسئول انجام این کار بوده باشد.

به نظر می‌رسد این ناقوس تاثیری مشابه ناقوس‌های بیداری (Bells of Awakening) در Dark Souls 1 داشته باشد. بااین‌حال، ناقوسی که در ابتدای Dark Souls 3 می‌شنویم، ظاهراً نقش یک هشدار اضطراری را ایفا می‌کند. صدای آن برای بیدار کردن ما، یعنی خاکسترشدگان (Unkindled)، و همچنین اربابان خاکستر به صدا درآمده است تا پیش از خاموش شدن کامل شعله نخستین، برای نجات آن تلاش کنیم.

اگرچه به نظر نمی‌رسد این ناقوس دقیقاً همان ناقوس‌های قسمت اول باشد، اما کاملاً مشخص است که هر دو، یعنی ناقوس Dark Souls 3 و ناقوس‌های بیداری Dark Souls 1، از قدرتی غیرعادی برخوردارند.

بیداری اربابان خاکستر (The Lords Awaken)

میان‌پرده آغازین Dark Souls 3 به ما نشان می‌دهد که ناقوس دقیقاً چه کسانی را از خواب بیدار می‌کند.

نگهبانان مغاک (Abyss Watchers)، آلدریچ، بلعنده خدایان (Aldrich, Devourer of Gods) و یورم غول (Yhorm the Giant)، همگی در کنار ما، یعنی شخصیت اصلی بازی، از خواب بیدار می‌شوند.

اگرچه بازی به‌طور کامل توضیح نمی‌دهد که چرا دقیقاً این اربابان برای بیدار شدن انتخاب شده‌اند، اما گمان می‌کنیم دلیل این موضوع به دوره‌ای مربوط باشد که هرکدام از آن‌ها شعله را پیوند زده‌اند. برای به پایان رساندن بازی، باید پنج ارباب خاکستر را به تخت‌هایشان بازگردانیم و آن‌ها را بر جایگاه خود بنشانیم. بنابراین، احتمالاً این پنج نفر از آخرین افرادی هستند که شعله را پیوند زده‌اند و به همین دلیل، از قدرت بیشتری نسبت به اربابان قدیمی‌تر برخوردارند.

همان‌طور که در ادامه توضیح خواهیم داد، یورم احتمالاً قدیمی‌ترین آن‌هاست و لوتریک نیز جدیدترین فردی است که برای این وظیفه انتخاب شده بود؛ البته او پیش از انجام ماموریت خود، از سرنوشتش روی‌گردان شد.

اما چرا به اربابان خاکستر نیاز داریم؟

در گذشته، کافی بود تمام دشمنان را از میان برداریم و وارد کوره شعله نخستین (Kiln of the First Flame) شویم تا با پیوند زدن آتش، جهان را نجات دهیم. البته در آن دوران، شعله هنوز مقداری از قدرت خود را حفظ کرده بود.

اکنون که آتش تا این اندازه رو به خاموشی رفته است، برای روشن کردن دوباره آن به قدرت بسیار بیشتری نیاز داریم و روح ما به‌تنهایی برای انجام این کار کافی نیست.

با بیدار کردن کسانی که پیش‌تر شعله را پیوند زده‌اند، در واقع قدرت شخصیت اصلی خود را به‌شدت افزایش می‌دهیم تا زمانی که او دوباره آتش را پیوند می‌زند، تنها روح خودش را به شعله اضافه نکند، بلکه قدرت پنج ارباب خاکستر دیگر نیز به آن افزوده شود.

ما، خاکسترشدگان (Us, The Unkindled)

اکنون می‌دانیم که ناقوس به صدا درمی‌آید و اربابان خاکستر را از خواب بیدار می‌کند؛ اما چرا ما نیز با شنیدن صدای آن بیدار می‌شویم؟

میان‌پرده آغازین بازی، هرچند به شکلی مبهم، پاسخ این پرسش را در اختیارمان قرار می‌دهد.

ما نیز مانند شخصیت‌های اصلی قسمت‌های قبلی، از نامیرایان (Undead) هستیم؛ موجودی نفرین‌شده که وظیفه دارد جهان را نجات دهد. اما تفاوت مهم ما با قهرمانان قبلی این است که عنوان «خاکسترشده» (Unkindled) نیز به ما داده شده است.

پس دقیقاً چه موجودی هستیم؟

در حقیقت، ما هر دوی این‌ها هستیم. چیزی که ما را از دیگران متمایز می‌کند، بخش پایانی جمله‌ای است که در میان‌پرده آغازین می‌شنویم:

«ما شایستگی تبدیل شدن به خاکستر را نداشتیم و به همین دلیل، خاکستر در جست‌وجوی اخگر است.»

برداشت ما از این جمله این است که شخصیت اصلی بازی در گذشته یک نامیرا بوده، اما یا آن‌قدر ضعیف بوده یا به شکلی دچار تغییر و تباهی شده که نتوانسته مانند بیشتر نامیرایان به خاکستر تبدیل شود.

آیتم استخوان بازگشت به خانه (Homeward Bone) نیز اطلاعاتی درباره این مفهوم در اختیارمان قرار می‌دهد:

به‌طور معمول، نامیرایان در نهایت به خاکستر تبدیل می‌شوند و خاکستر آن‌ها برای حفظ شعله به آتش‌های بون‌فایر (Bonfire) افزوده می‌شود. بااین‌حال، شخصیت ما برای طی کردن این فرایند مناسب نبوده است. روح او دیگر هیچ شعله و انرژی‌ای در خود نداشته و به همین دلیل، امکان تبدیل شدنش به خاکستر وجود نداشته است.

عبارت «خاکستر در جست‌وجوی اخگر است»، اگرچه احتمالاً به جست‌وجوی شعله نخستین برای یافتن اخگری تازه اشاره دارد، در عین حال درباره خود ما، یعنی بازیکن، نیز صدق می‌کند. شخصیت ما دیگر هیچ شعله‌ای در درون خود ندارد؛ ما همان خاکستری هستیم که در جست‌وجوی اخگر است.

پیامدهای این موضوع بسیار عمیق‌تر از چیزی است که در ابتدا به نظر می‌رسد. یکی از نخستین تفاوت‌هایی که متوجه آن می‌شویم، این است که برخلاف نامیرایان معمولی، پس از مرگ به‌طور طبیعی به پوچی (Hollow) تبدیل نمی‌شویم.

در سراسر جهان بازی می‌توان موجودات پوچ‌شده را مشاهده کرد؛ از بیرون معبد پیوند آتش گرفته تا داخل سکونتگاه نامیرایان و مناطق دیگر. پوچ‌شدگان در واقع انسان‌هایی هستند که مدت بسیار طولانی در وضعیت نامیرایی باقی مانده‌اند و در نهایت، ذهن و عقل خود را از دست داده و به موجوداتی دیوانه و وحشی تبدیل شده‌اند.

در Dark Souls 1 و 2، زمانی که می‌مردیم، به‌تدریج به موجودی پوچ تبدیل می‌شدیم؛ اما از آنجا که ما نامیرای برگزیده (Chosen Undead) بودیم، می‌توانستیم سلامت عقل خود را حفظ کنیم.

در Dark Souls 3، برخلاف دو قسمت قبلی، شخصیت ما اصلاً به پوچی تبدیل نمی‌شود؛ مگر اینکه مجموعه‌ای از رویدادهای کاملاً مشخص و ویژه را پشت سر بگذاریم.

اما دلیل این اتفاق چیست؟ چگونه شخصیت ما توانسته بر نفرینی غلبه کند که قرن‌ها و شاید حتی مدت‌زمانی بسیار طولانی‌تر، بشریت را گرفتار خود کرده است؟

برای تبدیل شدن به موجودی پوچ، باید روحی در اختیار داشته باشید؛ باید چیزی در درونتان وجود داشته باشد که بتوانید آن را از دست بدهید. هر بار که یک نامیرا می‌میرد، ارتباطش با روح خود را بیشتر از دست می‌دهد تا جایی که دیگر چیزی از آن باقی نمی‌ماند و در نهایت، به موجودی پوچ و دیوانه تبدیل می‌شود.

اما اگر ما اصلاً روحی در اختیار نداشته باشیم، چه؟

می‌دانیم که شخصیت ما شایستگی تبدیل شدن به خاکستر را نداشته است. بنابراین، شاید دلیل اینکه نمی‌توانیم به خاکستر تبدیل شویم، دقیقاً همان دلیلی باشد که باعث می‌شود به موجودی پوچ نیز تبدیل نشویم.

اگر چیزی در درونمان وجود نداشته باشد، نفرین نامیرایی نمی‌تواند ما را به یک موجود پوچ تبدیل کند...

برگرفته از مقاله ای در ای جی ان به همین اسم