شکر ماه (Moon Sugar) پودری دانهدانه و متشکل از بلورهای سفید کوچک است که از علفهای نیشکریِ سواحل و خورهای السویر (Elsweyr)، سرزمین خاجیتها (Khajiit)، تصفیه میشود. این ماده از نظر ظاهر شبیه بلورهای نمک است، اما درخشش نقرهای دارد و هنگامی که نور به آن میتابد، گویی از درون میدرخشد.
شکر ماه که در السویر بهعنوان ادویه استفاده میشود، ویژگیهای جادویی محدودی دارد و در عین حال مادهای مخدر و بسیار نیرومند است. در دوران سوم (Third Era)، دورهای از تاریخ تامریل که بخش مهمی از رویدادهای مجموعه The Elder Scrolls در آن رخ میدهد، مصرف آن در موروویند (Morrowind)، یکی از استانهای تامریل، و دیگر مناطق امپراتوری غیرقانونی بود. شکر ماه معمولاً برای ساخت مادهای نیرومندتر و اعتیادآورتر به نام اسکومـا (Skooma) استفاده میشود. به نظر میرسد انسانها حتی بیشتر از خود خاجیتها در برابر اثرات شکر ماه آسیبپذیر باشند؛ به همین دلیل به مسافرانی که به السویر میروند هشدار داده میشود از خوردن غذاهای محلیِ سرشار از این ماده خودداری کنند.
در این مقاله میخوانیم:
نمایش بیشتر نمایش کمتر
کاربردها و اثرات
شکر ماه کاربردهای گوناگونی دارد؛ از آن هم بهعنوان چاشنی غذا و مادهای جادویی استفاده میشود و هم وسیلهای برای ارتباط با ماههای مقدس و در عین حال مادهای مخدر، خطرناک و اعتیادآور به شمار میرود.
این ماده خاصیت ضددرد و خوابآور دارد و مصرفکنندگان را در حالتی قرار میدهد که به تعبیر منابع، «خوشحال و احمق» میشوند. شکر ماه فاسدشده از نظر فنی قابل خوردن است، اما مصرف آن باعث بیماری میشود.
تاثیر شکر ماه بر انسانها و مِرها (Mer)، یعنی نژادهای الفتبار دنیای The Elder Scrolls، شدیدتر است. مصرف آن ابتدا حالتی نسبتاً کوتاه از سرخوشی ایجاد میکند و پس از آن فرد ممکن است برای چند روز کاملاً خسته و ناتوان شود. خاجیتها در برابر این اثرات مقاومت بیشتری دارند، زیرا به شکلهای مختلف تقریباً هر روز شکر ماه مصرف میکنند؛ بااینحال، مصرف بیش از اندازه همچنان میتواند در آنها نیز موجب سرخوشی شدید و حتی اعتیاد شود.
خاجیتها از این ویژگیها برای رام کردن و تربیت سنچ-تایگرها (Senche-Tiger)، گونهای از گربهسانان بزرگ و نیرومند، استفاده میکنند. این جانوران علاقه شدیدی به خوراکیهای شیرین دارند و میزان این علاقه با چرخه ماهها کم و زیاد میشود.
اکسیر شکر ماه میتواند برای ورود به نوعی سفر معنوی مورد استفاده قرار گیرد؛ به این شکل که گفته میشود به فرد اجازه میدهد «نور ماهها را به روح خود وارد کند».
خاجیتها نیز مانند سنچ-تایگرها معمولاً علاقه زیادی به شیرینی دارند و در السویر از شکر ماه بهعنوان ادویه در تقریباً تمام غذاها استفاده میشود. این موضوع میتواند برای مهمان ناآگاه خطرناک باشد، زیرا خوردن غذاهای حاوی مقدار زیادی شکر ماه ممکن است باعث دنداندرد و معدهدرد شود.

تولید
نیِ شکر ماه بهطور طبیعی در جنگل تنمار (Tenmar Forest)، واقع در جنوب السویر، رشد میکند؛ اما کشت آن در مزارعی خارج از این منطقه نیز انجام میشود. از جمله این مناطق میتوان به جزیره خِنارثی روست (Khenarthi's Roost) و ریپرز مارچ (Reaper's March) اشاره کرد. کشت شکر ماه در این مناطق به آبیاری گسترده با آب باران ذخیرهشده نیاز دارد.
باغهای منظم نیشکر در اطراف کاخهای مِین (Mane) در توروال (Torval) قرار دارند. مِین عنوان رهبر مذهبی و سیاسی خاجیتهاست.
جنایتکاران تلاش کردهاند علفهای شکر ماه را در ووارندفل (Vvardenfell)، جزیره اصلی موروویند، پرورش دهند، اما موفق نشدهاند. تنها یک خاجیت توانست در زینسیپیلو (Zainsipilu)، منطقهای در این جزیره، شکر ماه پرورش دهد. او ادعا میکرد مزرعهاش را با سر ماهی و فضولات گوار (Guar)، جانوران بومی موروویند، کود میدهد، اما احتمالاً این ادعا تنها یک بلوف بوده و روش واقعی او برای کشت شکر ماه نبوده است.

برای متوقف کردن تولید شکر ماه، اوردیناتورها (Ordinators)، نیروهای مذهبی و نظامی وابسته به حکومت ویک در موروویند، به ماجراجویان دستور دادند اطلاعات جعلی منتشر کنند. طبق این اطلاعات ساختگی، گفته میشد شکر ماه را میتوان با ترکیب ریشه جَرین (Jarrin Root)، بهویژه نمونههای بنفش تیره، نیرنروت (Nirnroot)، شببو (Nightshade) و خاکستر گدازه تولید کرد. این مواد باید به مقدار مساوی با آب مخلوط، سپس به قطعاتی به اندازه سنگریزه خرد و کود حاصل روی علفهای شکر ماه پخش میشد.
تجارت
شکر ماه در سراسر امپراتوری سوم (Third Empire) غیرقانونی بود، اما اغلب بهصورت قاچاق خریدوفروش میشد. در دوران سوم، قاچاق شکر ماه در موروویند رواج زیادی داشت.
دونمرها (Dunmer)، قوم الفتبار ساکن موروویند، گاهی از بردگان خاجیت برای انتقال مخفیانه شکر ماه استفاده میکردند. برخی خاجیتها نیز از تجارت شکر ماه به نفع خود بهره میبردند و از طریق مواد مخدری که از بندر اصلی سِنچال (Senchal) عبور میکرد، ثروتمند میشدند.
در اواخر دوران دوم (Second Era)، شکر ماه یکی از کالاهای ارزشمند و نسبتاً کمیابی بود که از هارتلندز (Heartlands)، منطقه مرکزی استان سایرودییل (Cyrodiil)، صادر میشد. یکی از مراکز مهم این تجارت نیز شهر-دولت امپریال سیتی (Imperial City)، پایتخت امپراتوری، بود.
باورهای خاجیتها
شکر ماه السویر مقدسترین ماده برای خاجیتها به شمار میرود. آنها درباره شکر همانگونه سخن میگویند که دیگران درباره روح یا نیروی حیات صحبت میکنند.
خاجیتها باور دارند شکر در حقیقت «نور متبلورشده ماه» است؛ نوری که در آب دریای توپال (Topal Sea)، یکی از پهنههای آبی مهم تامریل، گرفتار شده و بهوسیله نیروی جزرومدهای دوقلو به بیشههای نیشکر تنمار منتقل میشود.
در باورهای مذهبی خاجیتها، ماهها موجوداتی الهی هستند و از طریق مصرف شکر ماه، زندگی را به بدن خاجیتها میبخشند. به همین دلیل شکر ماه مادهای مقدس محسوب میشود. خاجیتها باور دارند که با خوردن آن، در حقیقت بخشهای کوچکی از روح جاودانه خدایان خود را مصرف میکنند.
این باور باعث میشود مصرف شکر ماه برای خاجیتها با حالتهایی از سرخوشی شدید و رهاشدگی همراه شود و خیابانهای شهرهای بزرگ السویر اغلب مملو از خاجیتهایی باشد که در اثر مصرف بیش از اندازه شکر، دچار حملات و لرزشهای ناشی از آن شدهاند.
شاهزاده ددریک (Daedric Prince) شِئوگوراث (Sheogorath)، یکی از موجودات قدرتمند ددریک و فرمانروای قلمرو جنون، همراه با ددراهای خود و گروهی از آنها به نام آوریال (Aureal)، با آلوده و فاسد کردن شکر ماه مقدس خاجیتها ارتباط داده شده است. آوریالها موجودات ددریک هستند که فانیان را وسوسه میکنند تا بیش از اندازه از شکر ماه مصرف کنند.

گفته میشود شئوگوراث ممکن است زمانی ظاهر شود که فردی تحت حفاظت شبکه قمری (Lunar Lattice)، ساختار مقدس مرتبط با ماههای خاجیتها، اسکومـا مصرف کند.
در داستان آفرینش خاجیتها، آزورا (Azurah)، یکی از ایزدبانوان مهم در باور خاجیتها و همان آزورا در میان دیگر نژادهای تامریل، سه راز را از مادرش فادومای (Fadomai) دریافت کرد. پس از آنکه دو راز نخست را بیان کرد و خاجیتها را آفرید و آنها را به شبکه قمری پیوند داد، راز سوم را بر زبان آورد و باعث شد نور بر مردابها بتابد...
سایت منبع:https://en.uesp.net/wiki/Main_Page
هنوز دیدگاهی درباره این مقاله ذکر نشده است، شما اولین دیدگاه را درباره این مقاله بنویسید