به‌تازگی مجموعه ویدیوهایی را در کانال یوتیوب خود منتشر کرده‌ام که در آن‌ها بازی Dark Souls را به‌طور کامل دنبال می‌کنم. تمرکز اصلی این مجموعه بر پیدا کردن آیتم‌هایی است که به‌سادگی قابل کشف نیستند و به‌ویژه بررسی جزئیات داستانی و افسانه‌های جهان بازی است. هنگام تجربه بازی، کنار هم قرار دادن تکه‌های داستان و آماده‌سازی ویدیوها، متوجه شدم که در ذهن خودم روایت شخصی و منحصربه‌فردی از اتفاقات بازی شکل داده‌ام. مطمئنم سازندگان بازی نیز عمداً چنین امکانی را فراهم کرده‌اند تا هر بازیکن ارتباط عمیق‌تری با دنیای آن برقرار کند.

در این مقاله می‌خوانیم:

نمایش بیشتر نمایش کمتر

Dark Souls با روایت داستانی ناقص از طریق توضیحات آیتم‌ها، میان‌پرده‌ها و گفت‌وگوهای شخصیت‌های غیرقابل‌بازی، بازیکن را تشویق می‌کند تا هر اندازه که تمایل دارد در دنیای داستانی آن عمیق شود و بخش‌های ناگفته را بر اساس برداشت و تفسیر شخصی خود تکمیل کند. پس از سی ساعت تجربه بازی و صرف زمانی تقریباً به همین اندازه برای مطالعه وبلاگ‌ها و مطالب منتشرشده در جامعه طرفداران، روایتی از داستان Dark Souls آماده کرده‌ام که خطوط داستانی مختلف آن را به ترتیب زمانی کنار یکدیگر قرار می‌دهد.

ساخت این مجموعه پروژه‌ای طولانی اما لذت‌بخش بود و فکر کردم خلاصه‌ای از داستان و پیش‌زمینه جهان بازی، راه مناسبی برای به پایان رساندن آن باشد. اگر کنجکاو هستید، در ادامه روایت کامل من از داستان  Dark Souls 3 را در قالب 11 فصل می‌خوانید؛ روایتی که از آغاز زمان شروع می‌شود و تا لحظه‌ای ادامه پیدا می‌کند که شخصیت بازیکن در پناهگاه مردگان شمالی (Northern Undead Asylum) بیدار می‌شود و کاوش در این دنیای شگفت‌انگیز را آغاز می‌کند.

فصل اول – ظهور لرد گوین (The Rise of Lord Gwyn)

در آغاز زمان، مارهای نخستین و ناقص (Primordial Imperfect Serpents) در اعماق ورطه زندگی می‌کردند. سپس عصر باستان (Age of Ancients) فرا رسید؛ دورانی که در آن اژدهایان جاودان بر جهانی فرمانروایی می‌کردند که هنوز شکل نگرفته بود و مه غلیظی سراسر آن را پوشانده بود. در آن زمان، درختان عظیم (Archtrees)، صخره‌های خاکستری، غول‌ها، لردهای الهی و انسان‌های فانی و فرودست در سرزمین‌های مختلف پراکنده بودند.

تصویری از لورد گوین

پس از آن، آتشی عظیم به شکلی ناگهانی پدیدار شد؛ شاید هم‌زمان با شکل‌گیری جهان یا در واکنش به تاریکی، همچون دو نیروی متضاد یین و یانگ. آتش و روشنایی، همانند زندگی و مرگ، در تقابل با سرما و تاریکی معنا پیدا می‌کنند و به یکدیگر وابسته‌اند؛ به‌گونه‌ای که هیچ‌کدام بدون وجود دیگری نمی‌توانند برقرار بمانند.

این آتش عظیم، حامل ارواح اربابان (Lord Souls) با قدرتی غیرقابل‌اندازه‌گیری بود. نیتو، نخستین مرده (Nito, the First of the Dead)، جادوگر ایزالیث (Witch of Izalith) و لرد گوین (Lord Gwyn) هرکدام یکی از این ارواح را به دست آوردند. در کنار آن‌ها، کوتوله پنهان (Furtive Pygmy)، انسانی فرودست، روح ارباب ویژه‌ای به نام روح تاریکی (Dark Soul) را پیدا کرد؛ اما برخلاف دیگران، تصمیم گرفت به تاریکی ورطه پناه ببرد. او با مارهای نخستین پیمانی بست. مارها به او اجازه ورود به ورطه را دادند و در عین حال تلاش کردند با آموزش‌ها و وسوسه‌های خود، او را تحت نفوذشان درآورند.

اربابان با تکیه بر قدرت ارواح اربابان، به جنگ اژدهایان جاودان و شکست‌ناپذیر رفتند. با کمک اژدهای سفید خیانتکار، سیث بی‌پولک (Seath the Scaleless)، بیشتر اژدهایان شکست خوردند و لرد گوین به فرمانروای این جهان تازه‌شکل‌گرفته تبدیل شد. او از آنور لوندو (Anor Londo) بر سرزمین‌ها حکومت می‌کرد و خانواده و دیگر اربابان نیز در کنار او حضور داشتند.

اژدهای سفید خیانتکار، سیث بی‌پولک (Seath the Scaleless

گوین دربار خود را با حضور اربابانی از خاندان‌های سلطنتی و افرادی که در جریان جنگ شایستگی خود را ثابت کرده بودند، تشکیل داد. او به سیث لقب دوک اعطا کرد و اجازه داد در بایگانی سلطنتی (Duke's Archives) به پژوهش‌های محرمانه و جادویی خود بپردازد. همچنین بخشی از روح خود را به چهار پادشاه نیو لوندو (Four Kings of New Londo) بخشید؛ فرمانروایانی خردمند که بر سرزمین نیو لوندو حکومت می‌کردند.

گوین از میان شوالیه‌هایش، چهار تن از برجسته‌ترین فرماندهان را برای محافظت شخصی از خود برگزید:

  • هاوک‌آی گاف غول‌پیکر (Hawkeye Gough): غولی که در تیراندازی خطا نمی‌کرد و می‌توانست با یک تیر از کمان عظیم خود، اژدهایی را از پای درآورد.

  • سیاران، تیغه لرد (Lord's Blade Ciaran): رهبر گروه آدم‌کش‌های گوین و مبارزی مرگبار که با خنجرهای طلایی و نقره‌ای خود می‌جنگید.

  • آرتوریاس (Artorias): بهترین شمشیرزن سرزمین که مهارتش در مبارزه زبانزد همگان بود.

  • اورنستین (Ornstein): فرمانده گارد سلطنتی و مبارزی مرگبار که با نیزه‌ای آغشته به نیروی صاعقه می‌جنگید.

اورنستین به دلیل توانایی منحصربه‌فردش در جذب موقت قدرت یکی از همراهان کشته‌شده و افزایش چشمگیر قدرت و جثه خود، مقام فرماندهی را بر عهده داشت. هر یک از این شوالیه‌ها حلقه ویژه‌ای دریافت کردند که توانایی‌های منحصربه‌فردشان را تقویت می‌کرد و آن‌ها را به محافظانی قدرتمندتر و هراس‌انگیزتر تبدیل می‌ساخت لرد گوین کنترل تمام امور را در دست داشت و انسان‌ها و دیگر اقوام را تحت سلطه خود قرار داده بود. مردم نیز او را همچون خدایی زنده می‌پرستیدند. به این ترتیب، عصر آتش (Age of Fire) آغاز شد.

اورنستین (Ornstein): فرمانده گارد سلطنتی و مبارزی مرگبار که با نیزه‌ای آغشته به نیروی صاعقه می‌جنگید.

فصل دوم – کوتوله پنهان و مارهای ناقص (The Furtive Pygmy and the Imperfect Serpents)

کوتوله پنهان هیچ علاقه‌ای به لرد گوین نداشت و از این موضوع خشمگین بود که انسان‌ها اربابان را می‌پرستند؛ اربابانی که قدرتشان را از ارواحی به دست آورده بودند که از آتش عظیم ربوده شده بود. او خود را به همان اندازه قدرتمند می‌دانست، زیرا یکی از ارواح اربابان را در اختیار داشت. از طرفی، می‌دانست انسان‌هایی وجود دارند که از نظر قدرت و توانایی با اربابان برابری می‌کنند ,در میان آن‌ها، کماندار انسانی و قهرمانی به نام فاریس (Pharis) قرار داشت که مهارتش در تیراندازی دست‌کمی از هاوک‌آی گاف نداشت.

فاریس تیر انداز از سری سولز  

کوتوله پس از سال‌ها تبعید، اکنون به موجودی سالخورده تبدیل شده بود. با نزدیک شدن مرگ، نقشه خود را عملی کرد. او با کمک مارهای نخستین و قدرت روح اربابش، نفرین نامیرایی (Undead Curse) را بر انسان‌ها نازل کرد. همچنین پیشگویی کرد که روزی یکی از نامیرایان لرد گوین را از تخت سلطنت پایین خواهد کشید و انسان‌ها بر سرزمین فرمانروایی خواهند کرد. مارهای نخستین نیز شروع به انتشار داستان بازگشت انسان کردند.

نفرین کوتوله پنهان باعث شد برخی انسان‌ها به نامیرایان تبدیل شوند. این افراد با نشانی تاریک (Darksign) شناخته می‌شوند؛ نشانی‌ای که به آن‌ها اجازه می‌دهد پس از مرگ دوباره زنده شوند، درحالی‌که انسان‌های عادی با مرگ برای همیشه از بین می‌روند. با این حال، نامیرایان برای حفظ شکل انسانی خود و جلوگیری از گرفتار شدن در وضعیت پوچی، به انسانیت (Humanity) نیاز دارند؛ نیرویی که می‌توانند آن را در وجودشان ذخیره کنند. هرچه میزان انسانیت یک نامیرا بیشتر باشد، مقاومت او در برابر بیماری‌ها و نفرین‌ها افزایش پیدا می‌کند و از بخت و اقبال بیشتری برخوردار می‌شود.

اگر نامیرایی هنگام مرگ انسانیت کافی برای بازگشت نداشته باشد، بدنش به‌تدریج چروکیده و فرسوده می‌شود و ظاهری شبیه به جسدی قدیمی پیدا می‌کند. با وجود این، ممکن است برای مدتی همچنان هوشیاری خود را حفظ کند؛ اما اگر نتواند انسانیت تازه‌ای به دست آورد، سرانجام عقلش را از دست می‌دهد و به یک پوک‌شده (Hollow) تبدیل می‌شود. پوک‌شدگان موجوداتی دیوانه‌اند که تمام فکر و ذکرشان یافتن انسانیت است و به هرکسی که در مسیرشان قرار بگیرد حمله می‌کنند. این وضعیت درمانی ندارد و حتی اگر یک پوک‌شده کشته شود، دیگر هرگز به زندگی بازنمی‌گردد.

یک انسان پوک شده در دارک سولز

موجودی پوک شده و مجنون

انسان‌های عادی از پوک‌شدگان می‌ترسند و در عین حال به توانایی نامیرایان برای بازگشت از مرگ و فریب دادن آن حسادت می‌کنند. در این میان، سرزمین تورولوند (Thorolund) بیش از سایر مناطق با نامیرایان دشمنی دارد و نفرت شدیدی نسبت به آن‌ها نشان می‌دهد.

با گذشت زمان، آتش نخستینی که سرچشمه قدرت اربابان بود، شروع به خاموش شدن کرد و شعله‌هایش هر روز ضعیف‌تر شدند. با افول این آتش، عصر آتش نیز به پایان خود نزدیک می‌شد و تاریکی ورطه بار دیگر در جهان گسترش می‌یافت. مه و تاریکی به‌تدریج پیشروی کردند و حتی آنور لوندو، مرکز قدرت لرد گوین، در روشنایی کم‌فروغ گرگ‌ومیش فرو رفت. نیو لوندو نخستین سرزمین بزرگی بود که در این تاریکی فروپاشید و به کام ورطه رفت.

در همین دوران، مارهای نخستین پس از مدت‌ها پنهان ماندن دوباره ظاهر شدند. آن‌ها خود را از نخستین موجودات جهان و برخاسته از تاریکی و ورطه می‌دانستند و باور داشتند که باید فرمانروایان حقیقی این جهان باشند. مارها از اژدهایان نفرت داشتند؛ زیرا اژدهایان با قدرت و کمال خود جایگاه آن‌ها را تصاحب کرده بودند. با این حال، برخلاف اژدهایان که موجوداتی شکست‌ناپذیر و مهارنشدنی بودند، اربابان تازه را می‌شد فریب داد و تحت نفوذ قرار داد. به همین دلیل، مارها دشمنی چندانی با آن‌ها نداشتند و در عوض، به دنبال فرصتی برای رسیدن به اهداف خود بودند.

آن‌ها در جست‌وجوی فرمانروایی بودند که بتواند قدرت آتش و ارواح اربابان را مهار کند. از نظر مارها، چنین فردی باید قادر می‌بود حجم عظیمی از انسانیت (Humanity) را در وجود خود جای دهد؛ نیرویی باستانی که تجسمی ملموس از روح بود و ریشه در ورطه داشت. مارها باور داشتند انسانی که در پیشگویی کوتوله پنهان از او یاد شده، همان ارباب تاریکی (Dark Lord) مورد نظرشان است. آن‌ها انتظار داشتند روزی چنین فردی ظهور کند و با قدرت انسانیت، بر نیروی آتش غلبه یابد.

با این حال، کوتوله پنهان هرگز همان فرمانروایی نبود که مارها در جست‌وجویش بودند. او با وجود داشتن روح تاریکی (Dark Soul)، هیچ‌گاه نتوانست از تمام ظرفیت قدرت آن بهره ببرد؛ زیرا در تمام دوران تبعیدش در ورطه، آرزوی بازگشت به جهان و دیدار دوباره با انسان‌های دیگر را در سر داشت. دلتنگی برای زندگی ازدست‌رفته‌اش چنان بر او سنگینی می‌کرد که به‌جای استفاده از قدرتش، در حسرت گذشته باقی ماند.

تصویری از مارهای نخستین

مارهای نخستین

در سال‌های پایانی زندگی، تمام فکر و ذهن کوتوله پنهان به نیمه‌ای از آویز (Pendant) مادرش معطوف شده بود. این آویز شکسته برای او یادآور خانواده و جهانی بود که در دوران تبعید از دست داده بود. سرانجام، اندوه ناشی از این جدایی بر او غلبه کرد و کوتوله پنهان از دنیا رفت.

مرگ او مارهای نخستین را با ناامیدی روبه‌رو کرد؛ چراکه امیدشان برای یافتن ارباب تاریکی به نتیجه نرسیده بود. آن‌ها جسد کوتوله پنهان را به زادگاهش، اولاسیله (Oolacile)، بازگرداندند و آویز شکسته را نیز به خانواده‌اش تحویل دادند. خانواده او از خاندان‌های اشرافی اولاسیله بودند؛ سرزمینی آرام که جادو در آن جایگاه ویژه‌ای داشت و اعضای این خاندان نیز استعداد و علاقه زیادی به هنر جادوگری داشتند.

 
 ولاسیله سریمنی مادری کتوله پنهان
اولاسیه سرزمین مادری کوتوله پنهان

فصل سوم – سقوط نیو لوندو (The Fall of New Londo)

مارهای نخستین برای رسیدن به اهداف خود، به‌جای رویارویی مستقیم با دیگران، از قدرت فریب و وسوسه استفاده می‌کردند. یکی از آن‌ها به نام دارک‌استاکر کاته (Darkstalker Kaathe) سراغ چهار پادشاه نیو لوندو رفت؛ فرمانروایانی که زمانی به خردمندی و قدرت شهرت داشتند. کاته به آن‌ها وعده داد که با استفاده از نیرویی به نام تخلیه حیات (Life Drain) می‌توانند انسانیت دیگران را بربایند و به قدرت خود اضافه کنند. این وسوسه به‌تدریج چهار پادشاه و شوالیه‌هایشان را به سوی تاریکی کشاند.هدف اصلی کاته پیدا کردن فردی بود که بتواند مقدار عظیمی از انسانیت را در وجود خود جای دهد و به ارباب تاریکی (Dark Lord) تبدیل شود؛ فرمانروایی که قدرتش بتواند در برابر آتش و ارواح اربابان ایستادگی کند. چهار پادشاه با جذب پی‌درپی انسانیت، سرانجام عقل خود را از دست دادند و گرفتار جنون شدند. آن‌ها متوجه نبودند که انسانیت برای موجوداتی که نامیرا نیستند، ماهیتی سمی دارد و جذب آن می‌تواند به نابودی‌شان منجر شود.

کاته پس از چهار پادشاه، شوالیه‌های نیو لوندو را نیز هدف قرار داد. او با وعده قدرت تخلیه حیات و امکان سفر میان جهان‌ها از طریق گوی‌های سرخ ترک‌خورده (Cracked Red Eye Orbs)، آن‌ها را به خدمت خود درآورد. با این حال، هدفش صرفاً جذب نیرو نبود؛ کاته به دنبال فردی خاص می‌گشت که ظرفیت جذب مقدار بسیار زیادی انسانیت را داشته باشد. به همین دلیل، شوالیه‌ها را یکی‌یکی آزمایش کرد، اما هیچ‌کدام نتوانستند انتظاراتش را برآورده کنند.

تصویری از گوی‌های سرخ ترک‌خورده

تصویری از گوی‌های سرخ ترک‌خورده

با گسترش نفوذ کاته و ورطه، وضعیت نیو لوندو روزبه‌روز وخیم‌تر شد. شوالیه‌هایی که زمانی از شهر محافظت می‌کردند، درست مانند چهار پادشاه تسلیم جنون شدند و به موجوداتی به نام دارک‌ریت (Darkwraiths) تبدیل شدند. آن‌ها دیگر چیزی جز انسانیت نمی‌خواستند و برای به دست آوردنش به هر انسانی حمله می‌کردند. به این ترتیب، نیو لوندو به سرزمینی ناامن تبدیل شد و دارک‌ریت‌ها حتی به مناطق اطراف نیز هجوم بردند. خبر گسترش ورطه و ظهور این موجودات به‌سرعت در سراسر جهان پیچید.

تصویری از دارک ریت های نفرین شده

در برابر این تهدید، درمانگران نیو لوندو (Remedicians) تصمیمی هولناک گرفتند. آن‌ها برای جلوگیری از گسترش دارک‌ریت‌ها، شهر خود را به زیر آب بردند. با بسته شدن دریچه‌های سد، آب تمام نیو لوندو را فراگرفت و ساکنان شهر غرق شدند. ارواح آن‌ها نیز پس از مرگ در همان شهر باقی ماندند و برای همیشه در میان آب‌ها سرگردان شدند.

درمانگران پس از غرق کردن شهر، در کنار دریچه‌های سد باقی ماندند تا از باز شدن آن‌ها و تخلیه آب جلوگیری کنند. به این ترتیب، وظیفه محافظت از مهروموم شهر را بر عهده گرفتند تا دارک‌ریت‌ها نتوانند بار دیگر به جهان بیرون راه پیدا کنند. این اقدام تا حدی موفقیت‌آمیز بود و چهار پادشاه و دارک‌ریت‌هایشان به اعماق ورطه عقب‌نشینی کردند؛ هرچند ارتباط آن‌ها با مارهای نخستین همچنان پابرجا بود.

در همین زمان، لرد گوین برای مقابله با چهار پادشاه و متوقف کردن دارک‌ریت‌ها، آرتوریاس را به ورطه فرستاد. آرتوریاس که به توانایی‌های خود اطمینان زیادی داشت، در جریان این ماموریت تحت تاثیر کاته قرار گرفت و پنهانی به او پیوست. در نتیجه، به جای وفاداری به گوین، با مار نخستین همکاری کرد و توانایی عبور از ورطه را به دست آورد. او همچنین حلقه‌ای دریافت کرد که امکان عبور امن همراهانش از ورطه را فراهم می‌کرد. این همراهان عبارت بودند از سیف، گرگ خاکستری (Grey Wolf Sif)، و آلویینا (Alvina)، گربه‌سانی عظیم‌الجثه و جادوگر.

آرتوریاس پس از سفر به اعماق ورطه، به آنور لوندو بازگشت و مردم از او همچون قهرمانی بزرگ استقبال کردند. با این حال، روایت واقعی ماجرا با چیزی که دیگران تصور می‌کردند تفاوت داشت؛ چراکه این درمانگران نیو لوندو بودند که با غرق کردن شهر، جلوی گسترش دارک‌ریت‌ها را گرفته بودند. آرتوریاس در حالی به‌عنوان قهرمان شناخته می‌شد که نقش اصلی در مهار این تهدید را نگهبانان مهروموم ایفا کرده بودند.

فصل چهارم – کلیسای راه سپید (The Church of the Way of the White)

با ضعیف شدن شعله‌های آتش نخستین و نزدیک شدن پایان عصر آتش، لرد گوین و عمویش، آل‌فادر لوید (All-Father Lloyd)، به دنبال راهی برای به تاخیر انداختن این اتفاق بودند. آن‌ها برای رسیدن به هدف خود تصمیم گرفتند از نفوذ کلیسا و تعصبات انسان‌ها، به‌ویژه نفرتشان از نامیرایان، استفاده کنند  آل‌فادر لوید  رهبری کلیسای راه سپید (Church of the Way of the White) را در سرزمین تورولوند بر عهده داشت. این کلیسا به پرستش گوین و دیگر اربابان اختصاص داشت و هَول راک (Havel the Rock)، از همراهان قدیمی گوین در جنگ‌ها، به مقام اسقفی آن رسید و به بلندپایه‌ترین مقام انسانی کلیسا تبدیل شد.

آل‌فادر لوید (All-Father Lloyd)

آل‌فادر لوید (All-Father Lloyd)

گوین و لوید نقشه‌ای برای استفاده از نفوذ کلیسا ترتیب دادند. آن‌ها قصد داشتند از نفرت مردم تورولوند نسبت به نامیرایان بهره ببرند و از این طریق، هدف واقعی خود را پیش ببرند. نامیرایان در وجودشان انسانیت داشتند و استخوان‌هایشان می‌توانست برای برافروختن آتشدان‌های عظیم در سراسر سرزمین استفاده شود. این آتشدان‌ها با نخستین آتش بزرگی که در ورطه پدیدار شده بود ارتباط داشتند و روشن نگه داشتن آن‌ها به تداوم عصر آتش کمک می‌کرد.

آل‌فادر لوید برای مراقبت از این آتشدان‌ها، زنان بسیار مومنی را انتخاب کرد که هم توانایی تحمل درد زیادی داشتند و هم می‌توانستند مقدار فراوانی انسانیت را در وجود خود نگه دارند. آن‌ها به نگهبانان آتش (Firekeepers) تبدیل شدند. هر نگهبان به آتشدان مشخصی پیوند می‌خورد و نیروی حیات او باعث روشن ماندن شعله‌های آن می‌شد. به همین دلیل، اگر نگهبان جان خود را از دست می‌داد، آتشدان نیز خاموش می‌شد و تنها خود او می‌توانست دوباره آن را روشن کند اما این زنان اجازه نداشتند هرگز یکدیگر را ملاقات کنند. آن‌ها همچنین می‌توانستند با استفاده از فلاسک‌های ویژه‌ای به نام استوس (Estus Flask)، انسانیت مورد نیاز خود را از استخوان‌های نامیرایان به دست آورند؛ البته این کار فقط در کنار آتشدان‌ها امکان‌پذیر بود.

تصویری از یک اتش بان

لوید تصمیم گرفت نامیرایان را مسئول خاموش شدن تدریجی آتش‌ها معرفی کند. به این ترتیب، ماموریت تازه کلیسای راه سپید شکل گرفت: شکار نامیرایان، سوزاندن استخوان‌های آن‌ها برای تقویت آتشدان‌ها و به تاخیر انداختن پایان عصر آتش تا جای ممکن. در واقع، کلیسا با تبدیل نامیرایان به دشمنی مشترک، نفرت مردم را به ابزاری برای حفظ قدرت گوین و تداوم عصر آتش تبدیل کرد.

با این حال، اوضاع در آنور لوندو نیز چندان آرام نبود. دربار گوین گرفتار اختلافات داخلی، رقابت‌های قدرت و توطئه‌های مختلف شده بود. برخی از خدایان، مانند ولکا (Velka)، نیز کاملاً خارج از کنترل گوین عمل می‌کردند و از نفوذ او پیروی نمی‌کردند.از سوی دیگر، نخستین فرزند گوین که خدای جنگ (God of War) بود، به وظایف خود بی‌توجهی کرد و سالنامه‌ها و اسناد تاریخی را از دست داد. گوین این رفتار را خیانتی بزرگ تلقی کرد و او را به‌شدت مجازات کرد. در نتیجه، فرزندش از آنور لوندو تبعید شد و مقام خدایی خود را نیز از دست داد.

در همین دوران، سیث بی‌پولک همچنان به دنبال راهی برای دستیابی به جاودانگی بود. پژوهش‌های بی‌رحمانه او قدرتش را روزبه‌روز بیشتر می‌کرد، اما هم‌زمان عقل و سلامت روانش را نیز از بین می‌برد. او حتی پا را فراتر گذاشت و دوشیزگانی را که به گوی‌نِوِر (Gwynevere)، دختر گوین، خدمت می‌کردند، برای انجام آزمایش‌های وحشتناک خود می‌ربود.

سیث با استفاده از تکه‌ای از روح اربابان (Lord Soul)، جادوها و سلاح‌های قدرتمندی خلق کرد و حتی موفق شد یک کاتالیزور بلورین (Crystallized Catalyst) بسازد. قدرت و نفوذ او چنان افزایش یافت که به تهدیدی جدی برای آنور لوندو تبدیل شد و سایه‌ای سنگین بر دربار گوین انداخت.

فصل پنجم – شعله آشوب و ایزالیث گمشده (The Chaos Flame and Lost Izalith)

جادوگر ایزالیث (Witch of Izalith) احساس می‌کند باید برای نجات شعله‌های رو به خاموشی کاری انجام دهد. قلمرو او، شهر بزرگ ایزالیث که در نزدیکی مرداب درختان کهن (Archtree Swamp) قرار دارد، بیش از هر سرزمین دیگری به ورطه و تاریکیِ در حال گسترش نزدیک است. او بر هنرهای آتشین تسلط دارد و می‌تواند از قدرت روح ارباب خود بهره بگیرد. جادوگر پس از به دنیا آوردن هفت دختر، نخستین فرزند پسرش را باردار است؛ بااین‌حال، تصمیم می‌گیرد شعله نخستین را دوباره خلق کند.

جادوگر ایزالیث (Witch of Izalith

نتیجه این تلاش فاجعه‌بار است. آتشی که او پدید می‌آورد با روح اربابش درمی‌آمیزد و به نیرویی آشفته و مهارنشدنی تبدیل می‌شود. جادوگر تحت تاثیر این شعله قرار می‌گیرد و سرانجام در آن فرو می‌رود. او برای پناه گرفتن به درختی کهن می‌گریزد و در همان‌جا فرزندش را به دنیا می‌آورد؛ موجودی به‌شدت ناقص‌الخلقه به نام بی‌وقفه‌سوز (Ceaseless Discharge) که او نیز از شعله آشوب تاثیر پذیرفته است.

شعله آشوب جادوگر و درخت کهن را در بر می‌گیرد و این سه با یکدیگر ترکیب می‌شوند تا موجودی تازه به نام بستر آشوب (Bed of Chaos) شکل بگیرد. از این موجود شعله‌هایی مهارنشدنی سر برمی‌آورند که به طبیعت آشفته ساکنان ایزالیث و مرداب نفوذ می‌کنند. تقریباً همه موجودات، به‌جز قدرتمندترین آن‌ها، تحت تاثیر این نیرو قرار می‌گیرند و به شیاطین تبدیل می‌شوند. دختران جادوگر نیز از این سرنوشت در امان نمی‌مانند. کوئلاگ (Quelaag) و کوئلان (Quelaan) به شیاطینی با بدن عنکبوتی تبدیل می‌شوند و برخی دیگر از دختران نیز در اثر این دگرگونی جان می‌بازند. دختر ارشد جادوگر از این آلودگی در امان می‌ماند و به مراقبت از مادرش ادامه می‌دهد. دختر دیگری به نام کوئلانا (Queelana) نیز از خواهرانش جدا می‌افتد و آسیبی نمی‌بیند. او تاب دیدن مادر و خواهران دگرگون‌شده‌اش را ندارد؛ به همین دلیل در مرداب پنهان می‌شود و به انسان‌هایی که شایسته بداند، هنر آتش‌افروزی (Pyromancy) را آموزش می‌دهد. از همین رو، بعدها از او با عنوان مادر آتش‌افروزی یاد می‌شود.

Quelana و خواهرش

سرنوشت این خواهران از غمناک ترین داستان های سری سولز است

شعله آشوب به سراسر مرداب و مناطق فراتر از آن گسترش پیدا می‌کند. استاد بزرگ و خردمند هنرهای آتشین نیز دگرگون می‌شود و به دیو آتش‌افروز (Demon Firesage) تبدیل می‌گردد. دیو دیگری به نام دیو هزارپا (Centipede Demon) نیز از حلقه‌ای جادویی به وجود می‌آید که در اثر تماس با گدازه‌های آلوده خارج‌شده از زخم‌های بی‌وقفه‌سوز، دگرگون شده است. این دو دیو قدرتمند ایزالیث را ویران می‌کنند و شهر باشکوهی که زمانی در این منطقه قرار داشت، به ویرانه‌ای مدفون و گمشده تبدیل می‌شود. دیگر ساکنان ایزالیث و مرداب نیز به موجوداتی هولناک تغییر شکل می‌دهند؛ از جمله موجودات عنکبوت‌مانند، دیوهای کاپرا (Capra Demons)، تندیس‌های اهریمنی، حشرات آشوب و موجودات وحشتناکی به نام آشوب‌خواران (Chaos Eaters). حتی پیکرهای بی‌سر اژدهایانی که در میدان‌های نبرد ایزالیث کشته شده بودند، دوباره جان می‌گیرند و به دیوهای بی‌مهار ایزالیث تبدیل می‌شوند.

لرد گوین سرانجام تصمیم می‌گیرد وارد عمل شود و گروهی از شوالیه‌هایش را به ایزالیث می‌برد. آن‌ها با شیاطین آشوب روبه‌رو می‌شوند و تلاش می‌کنند مانع خروجشان از مرداب شوند. شوالیه‌ها در جریان مقابله با آتش و اسیدی که موجودات دگرگون‌شده پرتاب می‌کنند، آسیب می‌بینند؛ بااین‌حال، زره‌ها و سپرهایشان به‌تدریج لایه‌ای سیاه و مقاوم پیدا می‌کند که مقاومت آن‌ها را در برابر آتش افزایش می‌دهد. با وجود این، گوین در نهایت مجبور به عقب‌نشینی می‌شود؛ زیرا قدرت بستر آشوب، دیو آتش‌افروز و دختران آلوده‌شده آشوب بیش از آن است که بتواند با آن مقابله کند. ضربه نهایی با مرگ یولبا (Yulba) وارد می‌شود؛ درمانگری از نیو لوندو که برای درمان مسمومیت‌های ناشی از مرداب، دارو و راهکارهایی در اختیار دیگران قرار می‌داد، اما سرانجام در نبرد کشته می‌شود. پس از این شکست، شیاطین و شعله آشوب از مرداب فراتر می‌روند و به دیگر نقاط جهان گسترش می‌یابند و هر موجود و سرزمینی را که در مسیرشان قرار می‌گیرد، آلوده می‌کنند.

فصل ششم – شورش بزرگ (The Great Rebellion)

گوین از شکست‌های پی‌درپی خود شرمسار و افسرده است. او نتوانسته جلوی گسترش تاریکی یا شعله آشوب را بگیرد و حالا متحد تازه‌اش، مار نخستین فرامپت (Frampt)، به او هشدار می‌دهد که روزی یکی از نامیرایان ظهور خواهد کرد و برای به چالش کشیدن فرمانروایی او قدم پیش می‌گذارد. گوین با احساس شرمندگی به آنور لوندو بازمی‌گردد و برای یافتن راه چاره به سراغ عمویش، لوید، می‌رود. لوید به او می‌گوید که شمار نامیرایان روزبه‌روز بیشتر می‌شود و حتی سرزمین مقدس تورولوند نیز از این اتفاق در امان نمانده است. مشکل بزرگ‌تر این است که تعداد بیشتری از ساکنان تورولوند آموزه‌های کلیسا را زیر سوال می‌برند و از آن‌ها روی برمی‌گردانند. با متولد شدن نامیرایان در خانواده‌های قدرتمند و اشرافی، فرمان شکار آن‌ها نیز بیش از گذشته با مخالفت مردم روبه‌رو می‌شود.

کلیسا ماموریتی ویژه به یکی از مومن‌ترین نامیرایان خود، یعنی پالادین لروی (Paladin Leroy)، می‌سپارد. لروی نخستین نامیرایی است که در تورولوند متولد شده و وظیفه دارد به دخمه‌ها (Catacombs) برود و آیین برافروختن (Rite of Kindling) را پیدا کند. ایمان راسخ او باعث می‌شود کلیسا زرهی مقدس، سپری ویژه و چکش عظیم گرانت (Greathammer Grant) را در اختیارش قرار دهد؛ سلاح‌هایی که آهنگر الهیِ خدمتگزار خدایان آن‌ها را ساخته است. با استفاده از آیین برافروختن می‌توان آتشدان‌ها را با مصرف انسانیت نامیرایان مرتد، در سطح بالاتری شعله‌ور کرد. اما این آیین به دست پین‌ویل (Pinwheel)، آتش‌افروز قدرتمندی که موفق شده بخشی از قدرت لرد نیتو را بدزدد، ربوده شده است. نیتو به پین‌ویل اجازه داده در دخمه‌ها فرمانروایی کند، اما همچنان کنترل کامل مقبره غول‌ها (Tomb of Giants) و سرزمین مردگان را در اختیار دارد. پین‌ویل از قدرتی که به سرقت برده برای زنده کردن اسکلت‌ها و تشکیل محافظان شخصی خود استفاده می‌کند. لروی سرانجام به قلمرو نیتو می‌رسد، اما در نبرد شکست می‌خورد و پیش از آنکه بتواند آیین برافروختن را پیدا کند، جان می‌بازد.

شوالیه پالادین لیروی

پالادین لروی (Paladin Leroy)

سفر پالادین لروی موج تازه‌ای از شور مذهبی را در تورولوند به راه می‌اندازد. کلیسا با درخواست‌های بی‌شمار پیروانش روبه‌رو می‌شود؛ افرادی که می‌خواهند برای یافتن آیین برافروختن و شکار نامیرایان به جنگ‌های مذهبی بپیوندند. کلیسا نیز مومنان را به‌عنوان روحانیون جنگجو آموزش می‌دهد و به ماموریت می‌فرستد. در چنین فضای متعصبانه‌ای، نامیرایان تورولوند و هر کسی که الوهیت گوین را زیر سوال ببرد، تحت فشار و سرکوب قرار می‌گیرند. لوید فرمان می‌دهد نامیرایان و مخالفان آموزه‌های کلیسا باید با پیوستن به جنگ‌های مذهبی، ایمان خود را تطهیر کنند. بااین‌حال، شمار اندکی از کسانی که به این جنگ‌ها و ماموریت‌های شکار نامیرایان فرستاده می‌شوند، بازمی‌گردند. سرانجام، این ماموریت‌های مرگبار عملاً فقط برای نامیرایان و مرتدانِ پیرو آیین‌های ممنوعه در نظر گرفته می‌شوند.

بسیاری از اشراف تورولوند نگران سرنوشت اعضای خانواده خود هستند که به‌صورت نامیرا متولد می‌شوند. به همین دلیل، گروهی از آن‌ها مخفیانه برای شورش نقشه می‌کشند. ریا (Rhea)، خواهرزاده هاول صخره (Havel the Rock)، نیز نامیرا به دنیا آمده و او را به ماموریتی مرگبار فرستاده‌اند. خانواده ریا از بانفوذترین و قدرتمندترین خاندان‌های تورولوند است. هاول تلاش می‌کند گوین را متقاعد کند که مانع سفر او شود؛ زیرا می‌داند این ماموریت چیزی جز فرستادن ریا به سوی مرگ نیست.

گوین پس از مشورت با لوید و سیث، تصمیم می‌گیرد ریا را به ماموریت بفرستد و تنها گروهی از روحانیون جنگجو را برای محافظت از او در نظر می‌گیرد. ریا راهی سفر می‌شود، اما دیگر هرگز بازنمی‌گردد. ناپدید شدن او آخرین ضربه به هاول صخره است. هاول که خود نیز نامیراست، از مدت‌ها پیش به سیث، اژدهای خائن، بی‌اعتماد بود و حالا خشم و نفرت بیشتری نسبت به او پیدا می‌کند. او رهبری شورشی مخفی را بر عهده می‌گیرد و سوگند می‌خورد انتقام خواهرزاده‌اش را بگیرد.

هاول برای یافتن متحدی قدرتمند، راهی دریاچه خاکستر (Ash Lake) می‌شود؛ مکانی دورافتاده که در اعماق یکی از درختان کهن پنهان شده است. گذرگاه منتهی به این دریاچه پشت دیواری توهمی (Illusory Wall) مخفی شده و همین موضوع باعث شده است که گوین و نیروهایش هرگز از وجود آن باخبر نشوند. دریاچه خاکستر از گزند شعله آشوب نیز در امان مانده و به یکی از معدود پناهگاه‌های دست‌نخورده باقی‌مانده در جهان تبدیل شده است. در آنجا، هاول با اژدهای سنگی (Stone Dragon)، یکی از آخرین بازماندگان نسل اژدهایان، روبه‌رو می‌شود و از او برای مقابله با گوین و دیگر اربابان کمک می‌خواهد. اژدها حاضر می‌شود در ساخت طلسمی محافظتی به هاول کمک کند؛ طلسمی که در برابر جادو قدرت مقاومت بالایی دارد و می‌تواند در شورش پیش رو به کارش بیاید. بااین‌حال، اژدهای سنگی حاضر نیست پناهگاه امن خود را ترک کند یا مستقیماً وارد جنگ با اربابان شود

فصل هفتم – قدرت گرفتن سیث بی‌پولک (The Rise of Seath the Scaleless)

سیث از نقشه شورشیان باخبر می‌شود و اطلاعات آن‌ها را به گوین می‌رساند. گوین از شنیدن خبر شورش اندوهگین می‌شود، اما به سیث دستور می‌دهد هاول را دستگیر و زندانی کند. او همچنین گروه بزرگی از روحانیون جنگجو را به قلمرو نیتو می‌فرستد. نیروهای گوین شورشیان را از میان می‌برند و اخگر تاریک (Dark Ember) را پیدا می‌کنند؛ اما از سپر تندیسی (Effigy Shield) که گفته می‌شود حتی قدرتمندترین صاعقه‌های گوین را نیز دفع می‌کند، خبری نیست. اخگر تاریک قدرتی بسیار خطرناک دارد؛ زیرا با استفاده از آن می‌توان سلاح‌هایی ساخت که قادرند خدایان را به قتل برسانند. در نهایت، این اخگر به ولکا (Velka) سپرده می‌شود. او نیز آن را در انبار ویژه‌ای در قلمرو مخفی خود، یعنی نقاشی آریامیس (Painted World of Ariamis)، پنهان می‌کند.

سیث سرانجام مخفیگاه هاول را در اولاسیله (Oolacile) پیدا می‌کند. سیث پس از یافتن هاول در اولاسیله، او را در برجی زندانی می‌کند و کلید سلولش را به آهنگر الهی می‌سپارد تا از آن نگهداری کند. اما از آنجا که آهنگر از دوستان نزدیک هاول بود و تجهیزات الهی او را ساخته بود، سیث نگران بود که برای آزاد کردنش اقدام کند. به همین دلیل، آهنگر را به قتل می‌رساند و کلید را در کارگاه او پنهان می‌کند. سپس پروانه‌ای مهتابی و بلورین (Moonlight Butterfly) می‌سازد تا مانع نزدیک شدن هر کسی به زندان و تلاش برای آزادی هاول شود.. هاول تا پایان عمر در آن برج زندانی می‌ماند و سرانجام در سلول خود به موجودی پوک‌شده (Hollow) تبدیل می‌شود.

هال سخره پرتره

پرتره ای از هوال 

مرگ آهنگر پیامد فاجعه‌بار دیگری نیز به دنبال دارد. تخته‌سنگ‌های بزرگ تایتانیت (Titanite Slabs) که برای ساخت سلاح‌های خدایان به کار می‌رفتند، بدون مراقبت رها می‌شوند و شعله آشوب آن‌ها را آلوده می‌کند. در پی این آلودگی، دیوهای عظیم و بی‌چهره‌ای از دل تخته‌سنگ‌ها پدید می‌آیند. با از بین رفتن راز ساخت سلاح‌های الهی، دانش و مهارت لازم برای تولید این سلاح‌ها نیز از دست می‌رود و دیوهای تایتانیتی (Titanite Demons) در سرزمین‌های مختلف پرسه می‌زنند.

سیث پس از دستگیری هال و سرکوب شورش، جایگاه خود را در دربار گوین ارتقا می‌دهد. او همچنین رابطه‌ای عاشقانه با ولکا آغاز می‌کند؛ اتفاقی که خدایان دیگر را به وحشت می‌اندازد. ولکا از سیث باردار می‌شود و دختری به نام پریسیلا (Priscilla) به دنیا می‌آورد؛ موجودی دورگه که از پیوند یک ارباب و یک اژدها متولد شده است. پریسیلا به‌واسطه ماهیت ترکیبی خود، از بدو تولد قدرت نامرئی شدن دارد و سلاح خطرناکی به نام داس شکار حیات (Lifehunt Scythe) را در اختیار می‌گیرد؛ سلاحی که حتی می‌تواند خدایان را نیز از پا درآورد.

Priscilla دختر اژدهای سفید

کلیسا و خدایان خیلی زود پریسیلا را موجودی ناپاک و غیرطبیعی می‌خوانند و او را برای مدتی در پناهگاهی در لردران (Lordran Asylum) زندانی می‌کنند. ولکا سرانجام دخترش را نجات می‌دهد و تصمیم می‌گیرد او را در نقاشی آریامیس پنهان کند. او در خفا نقشه انتقام از کلیسا و دیگر خدایان را می‌کشد. برای محافظت از مخفیگاه دخترش، طلسمی روی تابلوی بزرگی اجرا می‌کند که دروازه ورود به آریامیس است. بر اساس این طلسم، تنها کسانی می‌توانند از نقاشی عبور کنند که عروسک پریسیلا (Priscilla's Doll) را در اختیار داشته باشند؛ اسباب‌بازی‌ای که از دوران کودکی برای او باقی مانده است. ولکا عروسک را در پناهگاه رها می‌کند، به این امید که روزی شورشیان یا نامیرایانی که در جست‌وجوی اخگر تاریک هستند، آن را پیدا کنند و راه ورود به آریامیس را بیابند.

فصل هشتم – پیوند آتش‌ها (The Linking of the Flames)

وضعیت ذهنی گوین روزبه‌روز وخیم‌تر می‌شود. او نتوانسته جلوی پیشروی تدریجی شیاطین به سوی آنور لوندو را بگیرد. شعله‌های آتش همچنان رو به خاموشی می‌روند و ورطه‌ای هولناک و تاریک، جهان را در سیاهی خود فرو می‌برد. گوین پیش‌تر پسر ارشدش را تبعید کرده و دوست قدیمی‌اش را نیز به زندان انداخته است. از سوی دیگر، با فرو رفتن سیث در جنون، فرامپت به نزدیک‌ترین مشاور گوین تبدیل می‌شود. این مار نخستین بی‌وقفه به او توصیه می‌کند که پیوند دادن شعله‌ها تنها راه نجات قلمرو خدایان است.

گوین در چنین شرایط ناتوان‌کننده‌ای، این مسیر را سرنوشت محتوم خود می‌پذیرد. او شوالیه‌های سیاه (Black Knights) را با خود به کوره آتش نخستین (Kiln of the First Flame) می‌برد؛ همان مکانی که روح ارباب را در آن یافته بود. سپس با تخلیه جام اربابان (Lordvessel)، راه ورود به کوره را می‌بندد. گوین به نخستین آتشدان نزدیک می‌شود و با استفاده از آنچه از روح اربابش باقی مانده، شعله نخستین را دوباره روشن می‌کند. آتشدان‌ها بار دیگر به یکدیگر پیوند می‌خورند و شعله‌هایشان با درخششی خیره‌کننده زبانه می‌کشند؛ اما این وضعیت دوام چندانی ندارد، زیرا گوین قدرت کافی برای پیوند دائمی شعله‌ها را ندارد. در انفجاری عظیم که کوره را در بر می‌گیرد، او و شوالیه‌هایش جان می‌بازند. بااین‌حال، روح قدرتمند گوین همچنان پابرجا می‌ماند و پیکر او در کوره سرگردان می‌شود تا در انتظار نامیرایی بنشیند که طبق پیشگویی، روزی از راه خواهد رسید و فرمانروایی‌اش را پایان خواهد داد.

وقتی خبر مرگ گوین در جریان پیوند شعله‌ها به آنور لوندو می‌رسد، ترس و سردرگمی سراسر شهر را فرا می‌گیرد. شایعاتی به گوش می‌رسد مبنی بر اینکه نیروهای محافظ به‌زودی از هم خواهند پاشید و آنور لوندو بدون دفاع باقی خواهد ماند. در این میان، اورنستین (Ornstein) برای تقویت خط دفاعی شهر، اسماگ جلاد (Executioner Smough) را به خدمت می‌گیرد؛ جنگجویی قدرتمند که به آدم‌خواری شهرت دارد. اورنستین به او می‌آموزد چگونه قدرت دشمنان شکست‌خورده را جذب کند. این دو در کنار یکدیگر به آخرین سد دفاعی آنور لوندو تبدیل می‌شوند.

Gwyndolin کوچکترین فرزند شاه

پس از مرگ گوین، گوئندولین (Gwyndolin)، کوچک‌ترین فرزند خاندان سلطنتی، مسئولیت برگزاری مراسم سوگواری و آماده‌سازی آرامگاهی باشکوه برای پدرش را بر عهده می‌گیرد. در همین زمان، خدای جنگ که سال‌ها پیش از آنور لوندو تبعید شده بود، برای مدتی کوتاه به شهر بازمی‌گردد تا با پدرش وداع کند. و با اندوهی عمیق روبه‌رو می‌شود. او حالا باور دارد که بی‌مسئولیتی‌اش در نگهداری از سالنامه‌ها و اسناد تاریخی و تبعید متعاقب آن، احتمالاً در سرنوشت پدرش و قربانی شدن او برای شعله‌ها بی‌تاثیر نبوده است. خدای جنگ حلقه و معجزه نیزه خورشیدی (Sunlight Spear) خود را در مقبره پدرش می‌گذارد. اندوه و عذاب وجدان چنان بر او غلبه می‌کند که سرانجام عقل خود را از دست می‌دهد. او با استفاده از آخرین بقایای قدرتش، به یک نامیرای انسانی تبدیل می‌شود و تمام پیوندهای خود با الوهیت را از بین می‌برد.

در دوران جنون، او تصمیم می‌گیرد پیشگویی مربوط به نامیرای برگزیده (Chosen Undead) را محقق کند؛ همان نامیرایی که قرار است روزی جای گوین را بگیرد. او در سرزمین‌های شمالی به هوش می‌آید، درحالی‌که ذهنش کاملاً تحت سلطه این باور قرار گرفته که خودش همان برگزیده است. گذشته‌اش را به یاد نمی‌آورد، اما همچنان وسواس عجیبی نسبت به خورشید دارد و آن را پدر خود می‌داند.

فصل نهم – سقوط آرتوریاس و اولاسیله (The Fall of Artorias and Oolacile)

خبرهای بدتری از اولاسیله به گوش می‌رسد. موجودی عظیم و هولناک در این سرزمین ظهور کرده که شهر را ویران می‌کند. او موجودی حقیقی از ورطه است و تاریکی وجودش به زمین‌های اطراف و هر کسی که به او نزدیک شود، نفوذ می‌کند. این موجود بی‌وقفه در جست‌وجوی کسی یا چیزی است؛ گویی هدفی را گم کرده و نمی‌تواند از یافتن آن دست بکشد.

ظاهراً مارهای نخستین مردم اولاسیله را فریب داده‌اند تا آرامگاه کوتوله پنهان (Furtive Pygmy) را که مدت‌ها پیش درگذشته بود، نبش کنند. ساکنان اولاسیله که شیفتگی زیادی به جادو و کشف قدرت‌های ناشناخته دارند، نمی‌توانند در برابر وسوسه دسترسی به چنین منبع عظیمی از نیروی جادویی مقاومت کنند. روح ارباب کوتوله پنهان با انسانیت و روح او درآمیخته است. هرچند جسمش مدت‌هاست مرده، انسانیت عظیم و نیرومند او همچنان در آرامش به سر می‌برد. اما وقتی جادوگران اولاسیله آرامگاهش را برهم می‌زنند، این انسانیت دوباره بیدار می‌شود؛ با این تفاوت که دیگر مهارشدنی نیست و اشتیاقی شدید و طاقت‌فرسا برای یافتن آویز گمشده صاحبش دارد.

با نبود جسم کوتوله پنهان برای مهار این نیرو، حجم عظیم انسانیت از وجود او بیرون می‌زند و به شکل شبح‌هایی پراکنده می‌شود. این شبح‌ها در جست‌وجوی بدن‌های انسانی هستند تا در آن‌ها جای بگیرند؛ هرچند چنین پیوندی هم انسانیت و هم میزبان انسانی را نابود می‌کند. تنها نوادگان واقعی کوتوله پنهان که نشان تاریک (Darksign) او را به ارث برده‌اند، می‌توانند میزبان این شبح‌های انسانیت باشند؛ البته فقط شبح‌های کوچک‌تر. با گذشت زمان، شبح‌های بزرگ به تکه‌های کوچک‌تری از انسانیت تقسیم می‌شوند و در سراسر جهان سرگردان می‌مانند تا بدن انسان‌ها و نامیرایان را برای سکونت پیدا کنند.

از سوی دیگر، جسم کوتوله پنهان نیز تحت تاثیر روح تاریکی (Dark Soul) تغییر شکل می‌دهد و به هیولایی هولناک تبدیل می‌شود. او اکنون مانیس (Manus) نام دارد؛ موجودی که با تاریکی ورطه یکی شده است. ورطه از وجود او به بیرون گسترش می‌یابد و مانیس با استفاده از حجم عظیم انسانیت و روح تاریکی نهفته در وجودش، جادوهای تاریک ویرانگری به کار می‌گیرد. آلودگی ورطه به ساکنان اولاسیله نیز سرایت می‌کند و آن‌ها را به موجوداتی دگرشکل با چشم‌های متعدد و سرهای متورم و آکنده از مواد لزج تبدیل می‌کند. شهر اولاسیله خیلی زود در ویرانی فرو می‌رود.

مانیس (Manus) نام دارد؛ موجودی که با تاریکی ورطه یکی شده است

مانیس

اورنستین که از توانایی آرتوریاس در عبور از ورطه آگاه است، او را مامور می‌کند تا منشا این تهدید را در اولاسیله پیدا کند و از میان ببرد. آرتوریاس برای انجام این ماموریت راهی اولاسیله می‌شود و سیاران (Ciaran)، معشوقه‌اش، نیز او را همراهی می‌کند. با رفتن این دو، ترکیب چهار شوالیه گوین از هم می‌پاشد و آنور لوندو بخشی از محافظان برجسته خود را از دست می‌دهد. هاوک‌آی گاف (Hawkeye Gough)، اژدهاکش غول‌پیکر، نیز که پس از نابودی تهدید اژدهایان دیگر ماموریت چندانی برای خود نمی‌بیند، راهی اولاسیله می‌شود تا ماجراجویی تازه‌ای را دنبال کند. او شنیده است که کلامیت (Kalameet)، خطرناک‌ترین اژدهای باقی‌مانده که از قدرتی ویرانگر به نام فاجعه (Calamity) برخوردار است، در ویرانه‌های اولاسیله پرسه می‌زند.

هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند در اولاسیله چه اتفاقی افتاده است؛ اما به‌تدریج داستان‌هایی بر سر زبان‌ها می‌افتد که طبق آن‌ها، آرتوریاس موفق شده دا‌سک (Dusk) را نجات دهد و هیولای عظیم را از بین ببرد، هرچند خودش نیز در این نبرد جان باخته است. حقیقت اما بسیار تلخ‌تر است. آرتوریاس زمانی به اولاسیله رسید که دیگر برای نجات شهر دیر شده بود. اولاسیله به‌طور کامل نابود شد و دا‌سک تنها بازمانده آن بود. سیاران و گاف نیز هرگز به آنور لوندو بازنگشتند و سرنوشت سیاران در هاله‌ای از ابهام باقی ماند.

گاف در جریان حوادث اولاسیله به دست ساکنان دیوانه شهر اسیر شد. آن‌ها برای تمسخر او، سوراخ‌های محل چشم در کلاه‌خودش را با موم پر کردند و او را در تاریکی نگه داشتند. گاف مدت زیادی در اسارت ماند و به‌تدریج بینایی خود را از دست داد. بااین‌حال، پیش از نابینایی کامل، در اقدامی قهرمانانه با شلیک یک تیر از کمان عظیمش کلامیت را زخمی کرد و او را از پرواز بازداشت. گاف در دوران طولانی اسارت، برای گذراندن وقت به کنده‌کاری روی آورد.

در همین حال، افسانه آرتوریاس روزبه‌روز گسترش پیدا می‌کرد. جنگجویان بسیاری برای ادای احترام به آرامگاهی که به او نسبت داده می‌شد، به آنجا می‌رفتند و می‌کوشیدند با دنبال کردن رد پایش، به قهرمانانی مانند او تبدیل شوند. اما آلویی

فصل دهم – توهمات در آنور لوندو (Illusions in Anor Londo)

با ایجاد خلا قدرت در آنور لوندو، سیث بی‌پولک (Seath the Scaleless) که اکنون کاملاً دیوانه شده است، فرصت را برای گسترش نفوذ خود مناسب می‌بیند. پژوهش‌ها و آزمایش‌های او به خلق جادوهای قدرتمند و آثار جادویی شگفت‌انگیزی منجر شده‌اند. حالا که دیگر لرد گوین حضور ندارد تا جلوی جاه‌طلبی‌هایش را بگیرد، سیث بی‌رحمانه انسان‌ها و حتی خدایان را می‌رباید تا از آن‌ها در آزمایش‌های خود استفاده کند. گفته می‌شود دا‌سک، شاهزاده اولاسیله، صاحب حلقه‌ای جادویی است؛ میراثی خانوادگی که می‌تواند قدرت جادوهای او را دو برابر کند، اما در ازای آن بخشی از نیروی حیات دارنده‌اش را می‌گیرد. سیث که هم دیوانه و هم نابیناست، شش‌چشم‌هایش (Six-Eyed Channelers) را به سرزمین‌های مختلف می‌فرستد تا دا‌سک را پیدا کنند و افراد بیشتری را برای آزمایش‌هایش به اسارت بگیرند.

Six-Eyed Channelers

Six-Eyed Channelers

مشکل این دو پاراگراف این است که اتفاق‌ها بدون ایجاد ارتباط روشن پشت سر هم آمده‌اند؛ به‌خصوص معلوم نیست چرا دا‌سک به گولم تبدیل می‌شود، خدمتکارش چه ارتباطی با ماجرا دارد و چرا سیث پس از ربودن آن‌ها دوباره به آنور لوندو برمی‌گردد. بهتر است روایت را طوری بازنویسی کنیم که انگیزه سیث و سرنوشت هر شخصیت روشن‌تر باشد:

دا‌سک را سرانجام در نزدیکی ویرانه‌های اولاسیله پیدا می‌کنند؛ جایی که کلامیت، اژدهای سیاه، پس از نبرد با گاف سقوط کرده بود. سیث به دنبال حلقه جادویی اوست، اما دا‌سک حاضر نیست این میراث خانوادگی را به او بدهد. او برای اینکه حلقه به دست سیث نیفتد، آن را به دریاچه‌ای عمیق پرتاب می‌کند. حلقه در اعماق دریاچه ناپدید می‌شود و سرانجام یک هیدرا آن را می‌بلعد. با این حال، سیث از تلاش برای به دست آوردن آن دست نمی‌کشد. او دا‌سک را درون گولمی کریستالی زندانی می‌کند و روحش را به بُعد دیگری منتقل می‌سازد تا او را در اسارت نگه دارد و سرانجام وادارش کند جای حلقه را فاش کند.

در جریان همین ماجرا، سیث متوجه می‌شود یکی از خدمتکاران دا‌سک آویزی شکسته در اختیار دارد که ظاهراً از قدرت جادویی برخوردار است. او از خدمتکار درباره ماهیت آویز پرس‌وجو می‌کند، اما زن حاضر به صحبت درباره آن نمی‌شود. سیث که به دنبال کشف راز این شیء است، او را نیز به گولم تبدیل می‌کند و همراه خود به بایگانی می‌برد.

پس از این اتفاق‌ها، سیث بار دیگر به آنور لوندو بازمی‌گردد و آدم‌ربایی و آزمایش‌هایش را ادامه می‌دهد. رفتارهای بی‌رحمانه او به‌تدریج امنیت شهر را از بین می‌برد و حتی خدایان نیز از گزندش در امان نمی‌مانند. آن‌ها برای نجات جان خود، آنور لوندو را ترک می‌کنند و در سرزمین‌های دیگر پناه می‌گیرند. با خالی شدن شهر از خدایان و ساکنانش، سیث دیگر دلیلی برای ماندن در آنجا نمی‌بیند و مخفیانه به بایگانی خود بازمی‌گردد تا آزمایش‌هایش را با هدف دستیابی به جاودانگی از سر بگیرد.

بااین‌حال، آنور لوندو کاملاً خالی از سکنه نمی‌شود. گوئندولین (Gwyndolin) که در آرامگاه گوین پناه گرفته، با ولکا (Velka)، خدای گناه و از رانده‌شدگان، متحد می‌شود. گوئندولین از بدو تولد دچار نقص جسمانی بوده و از الوهیت جادویی خورشید بیزاری دارد؛ به همین دلیل، نیروی الهی خود را از ماه می‌گیرد. او به‌واسطه وضعیت متفاوتش، با پریسیلا (Priscilla)، دورگه و دختر ولکا، و دیگر طردشدگان جامعه احساس نزدیکی می‌کند. گوئندولین حتی بانوی بدچهره تاریکی (Lady of the Darkling) را که به‌دلیل ظاهر متفاوتش طرد شده بود، نجات می‌دهد و او را به نگهبان آتش (Firekeeper) آنور لوندو و یکی از تیغه‌های دارک‌مون (Darkmoon Blades) تبدیل می‌کند. ولکا با اتحاد موافقت می‌کند، اما یک شرط دارد: تیغه‌های دارک‌مون باید برای مجازات گناهکاران و بدعت‌گذاران به کار گرفته شوند؛ شرطی که با ماهیت او به‌عنوان خدای گناه سازگار است. گوئندولین این توافق را می‌پذیرد و پیمان میان آن‌ها بسته می‌شود.

گوئندولین می‌خواهد مانع ویرانی آنور لوندو شود. او مانند دیگر خدایان شهر را ترک نمی‌کند و ترجیح می‌دهد در آرامگاه گوین باقی بماند و از آن محافظت کند. گوئندولین با استفاده از قدرت جادویی عظیم خود، توهمی از خورشید می‌آفریند که نور گرم و دلپذیری بر آنور لوندو می‌تاباند و با پنهان کردن غروب ابدی شهر، تاریکی‌ای را که آرام‌آرام در حال فرا رسیدن است از دید ساکنان پنهان می‌کند.

فصل یازدهم – نامیرای برگزیده (The Chosen Undead)

با مرگ گوین و خالی ماندن جایگاه او، فرامپت (Frampt)، مار نخستین، به دنبال فردی تازه می‌گردد تا او را به مسیری که خودش می‌خواهد هدایت کند. او گوئندولین را متقاعد می‌کند که برای فریب دادن نامیرایان و راهنمایی آن‌ها، توهمات بیشتری در آنور لوندو به وجود آورد. مهم‌ترین این توهمات، تصویری خیالی از گوئنویر (Gwynevere)، دختر گوین، است. قرار است نامیرایانی که موفق می‌شوند خود را به آنور لوندو برسانند، با گوئنویر روبه‌رو شوند و از زبان او درباره پیش‌گویی نامیرای برگزیده بشنوند. سپس گوئنویر آن‌ها را برای دریافت راهنمایی به سراغ فرامپت می‌فرستد.

فرامپت برای پیدا کردن جانشین گوین، نقشه‌ای گسترده ترتیب داده است. او همچنان با کاته (Kaathe)، دیگر مار نخستین، رقابت می‌کند؛ چراکه کاته نیز در جست‌وجوی فردی است که بتواند ارباب حقیقی تاریکی شود و به عصر آتش پایان دهد. در مقابل، فرامپت می‌خواهد نامیرایی را پیدا کند که بتواند جای گوین را بگیرد و با پیوند دوباره شعله نخستین، عصر آتش را ادامه دهد.

برای رسیدن به هدفش، فرامپت از پیش زمینه آزمودن نامیرایان را فراهم کرده است. کلیسا تمام نامیرایان را به لردران تبعید می‌کند؛ سرزمینی که دو زنگ بزرگ به نام زنگ‌های بیداری (Bells of Awakening) در آن قرار دارند. هر نامیرایی که بخواهد مسیر پیش‌گویی را دنبال کند، باید هر دو زنگ را به صدا درآورد. البته رسیدن به آن‌ها آسان نیست؛ زنگ نخست در بالای کلیسای نامیرایان قرار دارد و دیوهای گارگویل از آن محافظت می‌کنند، درحالی‌که زنگ دوم در قلمرو کوئلاگ و در اعماق بلایت‌تاون پنهان شده است. فرامپت از پیش غولی را آموزش داده تا پس از به صدا درآمدن هر دو زنگ، دروازه عظیم دژ سن (Sen’s Fortress) را باز کند و راه رسیدن به آنور لوندو را در اختیار نامیرایان قرار دهد.

اما عبور از زنگ‌ها پایان آزمون نیست. دژ سن، مسیر ورودی به آنور لوندو، مملو از تله‌ها و خطرات مرگبار است. فرامپت این دژ را به مانعی دیگر تبدیل کرده تا تنها نامیرایانی که توانایی عبور از چنین مسیر دشواری را دارند، بتوانند خود را به شهر خدایان برسانند و با توهم گوئنویر روبه‌رو شوند.

در واقع، تمام این نقشه برای زنده نگه داشتن افسانه نامیرای برگزیده طراحی شده است. طبق این پیش‌گویی، روزی نامیرایی ظهور خواهد کرد که پس از پشت سر گذاشتن آزمون‌ها، به آنور لوندو می‌رسد، جایگاه گوین را به دست می‌آورد و با پیوند دوباره شعله‌ها، عصر آتش را تداوم می‌بخشد. فرامپت نیز با معرفی خود به‌عنوان «جوینده پادشاه» (Kingseeker Frampt)، نقش راهنمای این قهرمان را بر عهده می‌گیرد. این افسانه به نامیرایان هدفی می‌دهد و آن‌ها را از سرزمین‌های مختلف به لردران می‌کشاند تا شایستگی خود را برای رسیدن به جایگاه ارباب بعدی ثابت کنند.

جنگجویان و قهرمانان نامداری نیز در میان این نامیرایان حضور دارند. شاه رندال (King Rendall) و شوالیه‌های بالدر (Balder Knights)، آیرون تارکوس (Iron Tarkus) و شوالیه‌های برنیک (Knights of Berenike)، ارل کاریم (Earl of Carim)، اسکار آستورا (Oscar of Astora)، شاهزاده ریچارد آستورا (Prince Ricard of Astora) و حتی بیگ هت لوگان (Big Hat Logan)، جادوگر نامیرای بزرگ وینهیم، برای به صدا درآوردن زنگ‌ها و عبور از دژ سن تلاش می‌کنند. بااین‌حال، هیچ‌یک موفق نمی‌شود تمام آزمون‌ها را پشت سر بگذارد و به نامیرای برگزیده تبدیل شود. با وجود شکست این قهرمانان، فرامپت و کاته همچنان به جست‌وجوی خود ادامه می‌دهند و هر نامیرایی را که قدم به لردران می‌گذارد، زیر نظر می‌گیرند.

سرانجام نامیرایی متولد می‌شود که قرار است سرنوشت این جست‌وجوی طولانی را تغییر دهد. او نیز مانند بسیاری از نامیرایان دیگر دستگیر شده و در پناهگاه شمالی (Northern Undead Asylum) زندانی است. در همین زمان، اسکار آستورا که ماموریت آزاد کردن نامیرایان محبوس در این پناهگاه را بر عهده گرفته، برای نجات او وارد عمل می‌شود. اسکار جسدی را به داخل سلول این نامیرای ویژه می‌اندازد؛ جسدی که کلید سلول را به همراه دارد و راه فرار را برای او باز می‌کند.

نامیرا پس از خروج از سلول، با زندانبان خود روبه‌رو می‌شود؛ دیوی عظیم‌الجثه که چکشی بزرگ در دست دارد. او برای فرار از این موجود، از راهروهای باریک پناهگاه عبور می‌کند و در میان پوک‌شدگان پیش رویش راهی به بیرون می‌جوید. در نهایت، به اسکار می‌رسد؛ شوالیه‌ای که در نبرد با دیو پناهگاه به‌شدت زخمی شده و در آستانه مرگ قرار دارد.

اسکار فلاسک‌های استوس (Estus Flask) و کلید خروج از پناهگاه را به او می‌دهد و از او می‌خواهد ماموریتش را ادامه دهد. او در آخرین لحظات زندگی، از نامیرای برگزیده سخن می‌گوید و به پیش‌گویی‌ای اشاره می‌کند که ظاهراً با سرنوشت این زندانی ارتباط دارد. بااین‌حال، نامیرای جوان چیزی از گذشته خود به یاد نمی‌آورد و نمی‌داند چرا باید همان قهرمان پیش‌گویی‌شده باشد. او هنوز از نقشه فرامپت و رقابت مارهای نخستین خبر ندارد و در آن لحظه تنها به فرار از پناهگاه فکر می‌کند.

اسکار کلید را به بازمانده میدهد

او در مسیر خروج، تجهیزات باقی‌مانده را جمع‌آوری می‌کند و به سوی حیاط پناهگاه می‌رود؛ جایی که باید بار دیگر با دیو زندانبان روبه‌رو شود. سفری که شاید سرنوشت عصر آتش و آینده جهان را تغییر دهد، از همین‌جا آغاز می‌شود.

پایان

برگرفته از سایت https://techphantomreviewer.com/